Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ 
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. 
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. 
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. 
A, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. 
Αλλά, δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. 
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


Νωρίς το πρωί, μικρή εμπλοκή. 
Θα λυθεί κι αυτή τον Αύγουστο, όπως όλα.
Το βαπόρι να ξεκινήσει
και δεν με σταματάει κανένας.

Αγάπανθος

Το περίμενα κανέναν μήνα να ανοίξει, το άνθος του αγάπανθου που φύτεψα εφέτος, και χάρηκα πολύ που το είδα, γιατί  ήταν άσπρο τελικά και όχι μπλε σαν και των άλλων δύο αγάπανθων. Κι έτσι, κάθισα και τα σκέφτηκα ένα-ένα τα λιγοστά και φτωχικά μάλλον φυτά, που κάπως τυχαία φυτεύονται στον κηπάκο, τυχαία, σιωπηλά, αθόρυβα, λαθραία σχεδόν. 

Είναι τα παχύφυτα που ταξίδεψαν από την Αμοργό και έπιασαν γερά και τα μεταφυτεύω και στη γειτονιά και στη ζαρντινιέρα στην Αθήνα και στο σχολείο ακόμη τα πηγαίνω, και οι δενδρομολόχες, που έσπειρε σπόρους πριν δυο χρόνια η Ρωξάνη και εφέτος άνθισαν μία λουλούδια φούξια και μία άσπρο με μωβ, είναι η ρολογιά του παλιού σχολείου που έφτασε ως εδώ η χάρη της, είναι τα φυτά που μου έδωσε ο Κλεάνθης σ’ ένα μικρό γλαστράκι απ’ τη Λάρισα και τώρα ετοιμάζονται και πάλι να ανοίξουν τα απαλά ροζ λουλούδια τους, είναι τα διάφορα -κατιφέδες, σκυλάκια, άλλα με άνθη μωβ μικρά που δεν γνωρίζω το όνομά τους, και γιασεμιά και τριανταφυλλιές ακόμη, που τα φυτεύει  τολμηρά η Γιώτα, όταν αφήνει τον υπέροχο κήπο της και έρχεται από φιλία και ρίχνει ένα πότισμα, αφού χωρίς νερό δεν ζούνε, είναι η γλάστρα με το νυχτολούλουδο, που μου το χάρισαν ο κύριος Βασίλης και η κυρία Αλίκη, οι γείτονες που δεν θα ξαναδώ κι αγωνιώ τι θ’ απογίνει ο σκύλος τους, η Λίζα η καλή, και το παγώνι τους, που φωνάζει μοναχό, είναι η γλάστρα της μαμάς του ΚΚ, που πάνε πια χρόνια που έφυγε κι έπαψε να φροντίζει τα φυτά της, όμως εκείνα τη θυμούνται και αντέχουν ή ίσως τη θυμούνται οι άνθρωποι και κοιτάνε τα φυτά της, είναι η γριά λεβάντα, δεντράκι τώρα, που την είχα αγοράσει, κλαρί σε χάρτινο χωνί, πριν από 20 χρόνια στο Σύνταγμα, γυρνώντας απ’ το Υπουργείο, σε εποχές δόξας, είναι της Ιωάννας το θρούμπι που ακόμα κρατά, είναι της Ήβης η ροδιά, που κακώς της έκανα το χατίρι και τη φύτεψα σε μέρος δίχως ήλιο, οπότε δεν πάει καλά και θέλει μεταφύτευση, και του Δημήτρη η νεαρή συκιά που ετοιμάζεται να δώσει πρώτη φορά τα σύκα της, και βέβαια είναι και οι δυο πορτοκαλιές και η μανταρινιά και η λεμονιά, γέρικες πια και κακοκλαδεμένες, αράντιστες, η λεμονιά είναι και μισοκαμένη –και απ’ τον πάγο και από τη φωτιά, δέντρα που είχαν γνωρίσει τον μπαμπά μου όταν φύτευε μπαχτσέ, ντομάτες και πιπεριές και άλλα ζαρζαβατικά, και του φρεζάριζε το μέρος ο καλός μας γείτονας, ο κύριος Νίκος, και μετά κάθονταν με τη μαμά μου και τον σκύλο, τον Γαζέτα, στην αυλή και λέγαν ιστορίες πίνοντας κάτι και τρώγοντας τσιπς, ενώ ντουμάνιαζαν τριγύρω τα κατόλ.

 

Το κείμενο μου το έστειλε η Ζ. Περιμένω να μου στείλει και κάποια ρίζα με περίεργο όνομα, να τη φυτέψω στο πίσω κήπο, αυτόν που κοιτάει τον ασβεστωμένο Άγιο Γιάννη και τα σιωπηλά, μεγαλειώδη βράχια του Πετριάδου.

Γεωδιαδρομές

Ήταν στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου που ο Νίκος μου έστειλε στο viber ένα φωτογραφημένο φυλλάδιο με γεωδιαδρομές από τα μονοπάτια της Τήνου: 

Δώδεκα μοναδικές διαδρομές, ημιορεινές ή παράκτιες, κάποτε μεγάλες και δύσκολες, άλλοτε φιλικές για τα παιδιά. Και όπως λέει το σχετικό δελτίο τύπου: «Μέσα από ένα πεζοπορικό δίκτυο που ξεπερνά τα 150 χιλιόμετρα, θα ανακαλύψετε ένα αυθεντικό, ανεξερεύνητο νησί των Κυκλάδων, φιλόξενο και εντυπωσιακό όλες τις εποχές του χρόνου!»

Το τοπίο της Βωλάξ με το έντονο γεωλογικό ενδιαφέρον, μπορεί κανείς να το θαυμάσει στις δύο προτεινόμενες διαδρομές.

α) Η Γεωδιαδρομή
M2. Βωλάξ - Φαλατάδος - Μυρσίνη - Βωλάξ

β) Ο Δρόμος του Νερού & του Κάστρου
M4. Βωλάξ - Αγάπη - Περάστρα - ΕΞώμπουργο - Βωλάξ

Δεν προλάβαμε ακόμη να δοκιμάσουμε τις διαδρομές, φωτογραφίσαμε μόνο κάποιες από τις σημάνσεις και δίνουμε υπόσχεση πως θα ανεβάσουμε τις εντυπώσεις μας από αυτές, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές!

Περισσότερα στην κατατοπιστική ιστοσελίδα https://www.tinostrails.gr/el/ , υπό την αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού και του Δήμου Τήνου.

 

Φρεσκάρισμα και συντήρηση

Η μέρες κυλάνε ήσυχα. Η Céline ανοίγει πολύ νωρίς την πόρτα της και σκουπίζει τα πεσμένα φύλλα. Κατά τις 07:30 ο Ιωσήφ βγαίνει έξω με τα σκυλιά για την απαραίτητη βόλτα τους. Η Roxie δείχνει να μην τον υπακούει... Μετά από κανένα μισάωρο, από το Κορνάρ' μέχρι την εκκλησία, ακούγεται η φωνή του Φιλιππούση που καλεί τα αιγοπρόβατα για να τα ταΐσει. Μεταξύ 08:00 και 09:00 ο αέρας μυρίζει έντονα από την καύση σκουπιδιών. Το μελτέμι φέρνει τη μυρωδιά πάνω από τον οικισμό. συνέχεια...

Ακούσατε, ακούσατε!

Η έναρξη των καλοκαιρινών εκδηλώσεων στο χωριό μας έγινε με τον «Καραγκιόζη, κυνηγό φαντασμάτων» (28 Ιουνίου) από το Θέατρο Σιών Αθανασίου. Θα ακολουθήσουν άλλες δύο παραστάσεις (Ιούλιος και Αύγουστος), χωρίς όμως ακόμη να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες ημερομηνίες. συνέχεια...

Το χωριό μας σε μεταπτυχιακή μελέτη

Πριν από ένα μήνα περίπου η αρχιτέκτων Ματίνα Γαλάτη, ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της επάνω στην Αρχιτεκτονική Τοπίου. Το αντικείμενο της μεταπτυχιακής της μελέτης (στο τμήμα Επιστήμης Φυτικής Παραγωγής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών) έχει τίτλο «Ελλάδα - Ιαπωνία: ο κοινός τόπος». Η διπλωματική αποτελείται από δύο σκέλη, το Α' θεωρητικό και το Β' in situ, με ειδικό τίτλο «Το τοπίο της Βωλάξ». συνέχεια...

Κάτι καλό ετοιμάζεται...

Μαθαίνουμε πως συνεχίζονται οι οργανωτικές προσπάθειες ώστε να πραγματοποιηθεί, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, υπό την ομπρέλα αυτή τη φορά, του Συλλόγου Βωλάξ, ένα ολόκληρο διήμερο (;) μαθημάτων καλαθοπλεκτικής στα μικρά παιδιά, από τους ντόπιους καλαθοπλέκτες. Ως «χορηγός επικοινωνίας», η ιστοσελίδα ετοίμασε το πρώτο teaser! Αναμένουμε τις εξελίξεις...

[Μέσα δεκαετίας του '60]: Τον ενοχλούσε τον παππού που είχε έρθει Aθήνα. Τον ενοχλούσε πολύ. Γεμάτος παράπονα ήταν, καθημερινά. Αναγκάστηκε να φύγει από το χωριό και ήρθε στη πόλη με βαριά καρδιά. Και κάποια στιγμή, πόνεσε κι άλλο αυτή η βαριά καρδιά, στο στήθος συγκεκριμένα, και ακολούθησε το έμφραγμα...

Μετά το έμφραγμα βγήκε μια μικρή αναπηρική σύνταξη και τότε, για πρώτη φορά, έκανε πίσω στις αρχές του και παραχώρησε τα ζώα του στον Αλέκο Φυρίγο, προσδοκώντας κάποια στιγμή να γίνει ο ίδιος όπως ήταν κάποτε, να επιστρέψει στο χωριό και να ξαναπάρει πίσω τα ζωντανά, όλα, ένα προς ένα. Τέτοια όνειρα πρέπει να έβλεπε τις νύχτες, όμως η ζωή προχωράει χωρίς να ρωτήσει και ο παππούς κατάλαβε γρήγορα πως η Αθήνα είναι κινούμενη άμμος όπου δύσκολα μπορεί να ξεφύγει κανείς.

Τό 'φερε από δω, τό 'φερε από κει, πέρασαν και κάμποσα χρόνια στο ενδιάμεσο, γιατί χρειάζεται χρόνο για να πάρεις μια τέτοια σπουδαία απόφαση, τα πούλησε τελικά τα ζώα, οριστικά τούτη τη φορά. Στο Φραγκούλα τα έδωσε που ήξερε πως θα τα προσέχει. Το σημείωσε μάλιστα στην ατζέντα που είχε στο ολοκαίνουργιο αθηναϊκό κομοδίνο, ανάμεσα στα μπουκαλάκια με τα φάρμακα.

Το έγραψε, έβαλε την ατζέντα στη θέση της και δεν ξαναμίλησε ποτέ για το γεγονός...

«20 [Σεπτεμβρίου] 1971. επουλισα τας ζοα μου στο Φρακίσκο Πιπερι δραχμας 7500»

 

Χριστός Ανέστη,

Το ακούς, το νοιώθεις, το βλέπεις.

Το ακούς από τους ανθρώπους, το εύχεται ο ένας στον άλλο.

Το νοιώθεις από την γλυκύτητα της νυχτιάς.

Το βλέπεις σε όλη την φύση.

Όλοι με τα γιορτινά τους, για την μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης.

Χρόνια πολλά σε όλους.