Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι, στο τηλέφωνο της Ζωζεφίνας πηγαίνανε οι «Αθηναίοι» και έπαιρναν σειρά για να μιλήσουν στους δικούς τους, κυρίως αυτοί. Μια φορά φτάσαμε στο χωριό αλλά για κάποιον άγνωστο (και σπάνιο) λόγο, ο παππούς δεν είχε έρθει ακόμη. Είχε μείνει πίσω στην Αθήνα. Τον πήρε τηλέφωνο ο Ζακ και μόλις βγήκε στη γραμμή, άλλαξε τη φωνή του στα βωλακίτικα. Του έλεγα, παιδάκι τώρα, γιατί το κάνεις αυτό μπαμπά; Έτσι και άλλοι, μόλις έβλεπαν συγγενή από το χωριό, αλλάζαν τη φωνή τους στα βωλακίτικα, λέει, να με νιώθουν δικό τους, έναν από αυτούς.

Τι πλάκα...

Ήμουν στο χωριό, σκοτείνιαζε. Λέει ο ένας στον άλλο, με βωλακίτικη προφορά.
—Πάρε το φ’ναρ!
Και η απάντηση
—Τι να το κάν(ω); Πάμε για σμπογιάνν’δες;
Μου εξήγησαν
Σμπογιάννης ή (πιο βαριά) Ζμπουγιάν’ς λέγεται στο χωριό ο κοκκινολαίμης. Παλιά τα νεαρά παιδιά έπαιρναν το φανάρι και έβγαιναν έξω τα απογεύματα. Οι κοκκινολαίμηδες, επειδή κυνηγούσαν την τροφή τους κοντά σε τεχνητό φως (ή όταν η νύχτα είχε φεγγάρι), πλησίαζαν το φως των φαναριών με αποτέλεσμα τα παιδιά να τους πιάνουν εύκολα και να επιστρέφουν σπίτι με το μυαλό σε μια ζεστή σούπα που θα τους έφτιαχνε η μάνα από δαύτους.

Η Σύλβια —δεν ξέρω αν τη θυμάσαι, πέθανε πριν πέντε περίπου χρόνια, Κωμ’τιανή ήταν. Που λες, της άρεσαν πολύ τα γράμματα, της άρεσε να διαβάζει. Όταν ήταν ακόμη νέα, άναβε το μικρό καντηλάκι που είχανε, έβανε το βιβλίο κοντά και διάβαζε. Μια φορά τέλειωσε το λάδι και εκείνη δεν ήξερε τι να κάνει. Τράβηξε για την εκκλησία, πήρε λίγο λάδι από το καντήλι, γύρισε πίσω και συνέχισε μέχρι να τελειώσει το βιβλίο. Το πρωί είπε την ιστορία στη μάνα της και εκείνη της φώναξε, ανησύχησε. Αμαρτία είναι, και πως το έκανες αυτό, δεν είναι σωστό, και τέλος πάντων να το πεις στον παππά και ό,τι τιμωρία σου βάλει, τι άλλο να πω. Πήγε και κείνη στον εφημέριο και του είπε πως πήρε το λάδι από το καντήλι για να μπορέσει να διαβάσει, το και το. Και εκείνος, γύρισε και της είπε: Σύλβια άκου —με αυτό το ύφος της μίλησε—, ο Χριστούλης ό,τι γράμματα έμαθε, έμαθε. Σειρά σου τώρα να μάθεις και συ όσα μπορείς περισσότερα! συνέχεια...

Για όσους δεν βρίσκονται αυτή την ώρα στο χωριό... μια φωτογραφία που αποδεικνύει ότι ο κόσμος μας είναι απλά υπέροχος! 
Φιλική συμμετοχή: Οκτώβριος.

φωτ. Μάνθος Πρελορέντζος

Ψηφίστε

Αγαπητοί φίλοι και συμπαίκτες,

Ενόψει της συνάντησης της 20ής Οκτωβρίου προτείνουμε να παίξουμε ένα παιχνίδι! Σκαρώνουμε για πρώτη φορά τα Νόμπελ του Παλέρμο (χε χε χε). Μετά την εισαγωγή θα βρείτε ένα ερωτηματολόγιο, στο οποίο καλείστε να ψηφίσετε τρία άτομα σε κάθε κατηγορία. Το πρώτο άτομο θα λάβει 5 βαθμούς, το δεύτερο 3 και το τελευταίο 1

Οι ψήφοι σας να αποσταλούν σε προσωπικό μήνυμα στον Παύλο ή στον Νίκο με όποιον τρόπο σας διευκολύνει (mail, viber, messenger). 

Δικαίωμα ψήφου έχουν ΟΛΟΙ όσοι έχουν παίξει Παλέρμο Volax Edition έστω και μια φορά, οπότε προωθείστε το ερωτηματολόγιο κατάλληλα. 

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν την μεγάλη ημέρα, στις 20 Οκτωβρίου. Σας ευχαριστούμε και περιμένουμε με ανυπομονησία τις ψήφους σας. συνέχεια...

Η παραδοσιακή πτυχή της εορτής

8 Σεπτεμβρίου 2019, ημέρα Κυριακή το χωριό μας γιορτάζει!!!

Η μικρή μας εκκλησία στολισμένη τα γιορτινά της υποδέχεται τον κόσμο που ήρθε να τιμήσει το Γενέθλιο της Παναγίας.

Η καμπάνα ηχεί και η Θεία Λειτουργία τελείται με κάθε επισημότητα.

Μετά το τέλος της λειτουργίας όλο το εκκλησίασμα περνάει για ένα μικρό κέρασμα. Λουκουμάκι, ρακί, αναψυκτικό και γλυκό συνοδεύουν τις κουβέντες που έχουν ανάψει στο προαύλιο της εκκλησίας.

Ο κόσμος σιγά σιγά μαζεύεται για το καθιερωμένο γιορτινό τραπέζι στα σπίτια του χωριού. Συγγενείς και φίλοι, χαρούμενες παρέες απολαμβάνουν τους μεζέδες, το φαγητό, το κρασί.

Και ενώ το μεσημέρι γεμίζει για τα καλά, μουσικές ξεκινούν και ακούγονται στα σοκάκια του χωρίου. Ο Οδυσσέας και ο Παναγιώτης ακολουθούν τα στενά δρομάκια που οδηγούν στα ανοιχτά σπίτια, μπαίνουν μέσα σε κάθε ένα από αυτά και αγκαλιάζουν τις παρέες με τις μουσικές τους. Χαρά, συγκίνηση, τραγούδι και χορός πλαισιώνουν τις παρέες.

συνέχεια...

Η φετινή καλοκαιρινή εκδήλωση του χωρίου πρωτοτύπησε καθώς το party των τελευταίων χρόνων παραχώρησε την θέση του σε μια δοκιμαστική αλλαγή.

Ο ουρανός πήρε τα χρώματα του σούρουπου και ο Θωμάς με το σαξόφωνο του ξεκίνησε να γεμίζει τον χώρο με απαλές μελωδίες.

Καρεκλάκια, ψάθες, μαξιλάρια απλώθηκαν στον χώρο της παιδικής χαράς και οι θαμώνες απολάμβαναν την μπύρα τους με την συνοδεία καρότων και λοιπών εδεσμάτων αφήνοντας το σαξόφωνο του Θωμά να τους ταξιδέψει από την μαγεία του τόπου στην μαγεία του παραμυθιού.

Ήταν την ώρα του διαλλείματος όπου όποιος έκανε μια βόλτα προς το εσωτερικό του χωριού  η εικόνα που αντίκριζε δημιουργούσε μια τρομερή αντίφαση, καθώς η βουή του πλήθους που απολάμβανε το βραδινό του στις δύο ταβέρνες του χωρίου  ερχόταν σε τερατώδη αντίθεση με την μελωδία της μουσικής και την μαγεία του τοπίου στον χώρο της εκδήλωσης.

Η συμμετοχή ίσως δεν ικανοποίησε τους διοργανωτές, ο κόσμος – μαθημένος σε άλλες μορφές διασκέδασης – ίσως να ένοιωθε κάπως άβολα, όπως και να το δει κανείς δεν μπορεί να μην ομολογήσει ότι ήταν κάτι διαφορετικό και τολμηρό το οποίο ταίριαξε απόλυτα στον χώρο.

Σκύβω μέσα μου και ανατριχιάζω. Οι πρόγονοι μου, από την φύτρα του κυρού, αιμοβόροι κουρσάροι στην θάλασσα, πολέμαρχοι στην στεριά, χωρίς φόβο, μήτε ανθρώπου μήτε θεού. Από το σόι της μάνας μου, μουντοί, αγαθοί χωριάτες, που έσκυβαν ολημερίς στην γη με εμπιστοσύνη, έσπερναν, περίμεναν σίγουροι τις βροχές και τους ήλιους, θέριζαν, και κάθονταν το δειλινό στο πεζούλι του σπιτιού τους, σταύρωναν τα χεριά και είχαν τα θάρρη τους  στο Θεό.

Πως να μπορέσω να συνταιριάξω τους δυο τούτους στρατευόμενους μέσα μου προγόνους, την φωτιά και το χώμα; Ένοιωθα πως αυτό  ήταν το χρέος μου, το μοναδικό, να φιλιώσω τα αφίλιωτα, ν’ ανεβάσω από τα νεφρά μου το πηχτό προγονικό σκοτάδι και να το κάμω, όσο μπορώ, φως. […]

Βαρύ, ανεχόρταγο χρέος. Όλη μου τη ζωή πάλεψα, παλεύω ακόμα, μα όλο κι απομένει σκοτάδι, κατακάθι στην καρδιά, κι όλο ξαναρχίζει ο αγώνας. Οι παμπάλαιοι πατρικοί πρόγονοι αναδεύουνται καταχωμένοι μέσα μου, και δύσκολα πολύ, στο βαθύ σκοτάδι, να ξεκρίνω το πρόσωπό τους. […]

Τι φοβερός ανήφορος από τον πίθηκο στον άνθρωπο, από τον άνθρωπο στο Θεό!

Νίκος Καζαντζάκης, απόσπασμα από το βιβλίο «Αναφορά στον Γκρέκο».

Η πνευματική πτυχή της εορτής

Με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα γιόρτασαν τη Γέννηση της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) δύο από τα πιο όμορφα χωριά της Τήνου, η Καρδιανή και η Βωλάξ, όπως σημειώνει ο συντάκτης της ιστοσελίδας της Καθολικής Αρχιεπισκοπής (http://kantam.gr). Σας μεταφέρουμε αυτούσιο το κείμενο που αναφέρεται στο χωριό μας. συνέχεια...