Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Μεγάλη γιορτή ξημέρωσε σήμερα. Του Αγίου Δημητρίου.

Ξεκίνησε λοιπόν από χθες ο Δημήτρης ο Παρασκευάς για να πάει να κεράσει την παλιοπαρέα του χωριού.

Κάπου εκεί ψηλά στον ουρανό, η Μαρίνα είχε ετοιμάσει τα μεζεδάκια και περίμενε τον Δημήτρη να γεμίσει τα ποτήρια...

Πιείτε μία και για εμάς.

Καλό Παράδεισο Δημήτρη...

 

Το σπίτι της Μαίρης του Ζακ —με την πόρτα στα δεξιά, εκεί που σήμερα υπάρχει το παράθυρο (!)— που ακόμη λεγόταν «πατητήρι», εξαιτίας της πρώτης χρήσης του. Από τη δεκαετία του '60 και για τα επόμενα 25-30 χρόνια, είχε πάψει πια να είναι ο χώρος που πατούσαν τα σταφύλια για το ρακί της οικογένειας, και ο Γιωργούλας είχε φτιάξει εντός του, μια μεγάλη πέτρινη δεξαμενή για τον ασβέστη. Την άνοιξη —όπως φαίνεται και εξωτερικά του κτίσματος—, μετά τα μεγάλα κρύα και τις βροχές του χειμώνα, ξεκινούσε το άσπρισμα των σπιτιών του χωριού. (Για την ιστορία, στο βραχάκι δεξιά, στο Cactaki studio του Βασίλη, σταμάταγε ο τσιμεντένιος δρόμος και ξεκίναγε το χώμα για το εικονοστάσι... Ναι, δεν υπήρχε ακόμη η ταβέρνα του Ρόκου)...


Εκείνο το Σάββατο η Ρόζα άνοιξε το ψυγείο και βρήκε κάμποσα γιαούρτια. Κατάλαβε αμέσως ότι προορίζονταν για το άσπρισμα του σπιτιού.

Η Ρόζα Δελλατόλα είχε ανέβει στο κατάστρωμα για να δει το αγαπημένο της σημείο στο ταξίδι, το στενό ανάμεσα στην Άνδρο και την Τήνο, μισό μίλι απόσταση. Κατόπιν το βαπόρι θα έπλεε παράλληλα με το νησί της, την Τήνο. Θα χάζευε τα χωριά που ξεχωρίζουν αστραφτερά και πάλλευκα στον ορεινό όγκο. συνέχεια...

Σε ποιο σημείο της Γης θα βγεις αν σκάψεις μια τρύπα στο θέατρο της Βωλάξ;

(by the way, βάλαμε Theatre Volax και μπλόκαρε το σύστημα…)

Ένας διαδραστικός χάρτης δείχνει τους αντίποδες κάθε σημείου του πλανήτη μας. Δείτε ποια είναι η διαμετρικά αντίθετη περιοχή της Τήνου (και μάλλον ολόκληρης της Ελλάδας)! Antipodesmap.com είναι ο διαδικτυακός τόπος που κάνει αυτή τη δουλειά. Τραβά μια ευθεία γραμμή από το σημείο που εισάγεις και σου δείχνει που ακριβώς καταλήγει, περνώντας νοερά από το κέντρο της Γης.

Το πρόβλημα είναι πως επειδή η Γη καλύπτεται από πολύ νερό, πολλά σημεία στον πλανήτη καταλήγουν στη θάλασσα. Έτσι και η Ελλάδα: ο αντίποδάς της είναι χαμένος κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό, μάλλον εγγύτερα στη Χιλή.

 

Με το μαχαίρι!

Kαι σήμερα πουλάμε και χτες πουλούσαμε!
Βωλάξ, 32 χρόνια πριν, Αύγουστος 1988...

 

Πρόσφατα η Τουρκία μετέτρεψε σε τζαμιά την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης και το καθολικό της Μονής της Χώρας. Φαίνεται πως για τις αρχαιότητες της Τουρκίας ισχύει το λατινικό meum esse («δικό μου είναι»).

Κάτι τέτοιο θυμίζει το σκεπτικό του Ιάπωνα επιχειρηματία Ryoei Saito ο οποίος το 1990 αγόρασε σε δημοπρασία το έργο του Van Gogh «το πορτρέτο του Dr. Gachet» —για το οποίο μάλιστα έδωσε περισσσότερα από 82 εκ. δολάρια (161 εκ. σημερινές τιμές) ώστε να το αποκτήσει, καθιστώντας το το πιο ακριβό ζωγραφικό έργο στον κόσμο την εποχή εκείνη— και στο τέλος, ο Saito, ήθελε να αποτεφρωθεί μαζί του, ώστε να αποφύγουν τα παιδιά του τους φόρους κληρονομιάς… Δικό μου είναι, μου ανήκει, ό,τι θέλω το κάνω!

Το μαρμαρένιο οικόσημο του οίκου Vallier ήταν (μέχρι πέρυσι) εντοιχισμένο στο σπίτι του Μάκη Χαρικιόπουλου, γιου του Τζώρτζη. H πώληση της οικίας έχει ξεκινήσει εδώ καιρό αλλά μόλις πρόσφατα, ο συμπολίτης μας το αφαίρεσε για τους δικούς του λόγους, το πιυανότερο για να το προφυλάξει —πάντα στη λογική του meum esse.

Το μαρμαράκι προφανώς και έχει ιδιοκτήτη, δεν αμφισβητείται αυτό. Όμως, αποτελεί παράλληλα και αναπόστατο μέρος της μεγάλης —τουλάχιστον σε βάθος χρόνου— ιστορίας του χωριού. Το ίδιο το χωριό δεν είναι μια απλή, στιγμιαία συγκέντρωση ανθρώπων. Είναι μια ιστορική συνέχεια από γενεές που διαδέχονται η μία την άλλη, πάνω στο ίδιο πεδίο, στα ίδια μονοπάτια και συχνά, στα ίδια κτίσματα.

Και όταν λέω τα ίδια κτίσματα, το εννοώ: Ποιος ζούσε στο σπίτι αυτό πέρυσι, πριν από 20 χρόνια, πριν από 100, πριν από 3 αιώνες; Η παλαιότερη σκαλισμένη ημερομηνία που αποτυπώνεται σε υπέρθυρο σπιτιού, της συγκεκριμένης τοποθεσίας του οικισμού, μαρτυρεί το έτος 1752. Το παραδίπλα σπίτι, 1776. Τα σπίτια του χωριού, τα παλιά σπίτια του βασικού ιστού, δεν ανήκαν πάντα στην ίδια οικογένεια. Αν ήταν έτσι, το σπίτια της Πλάκας κάτω από την Ακρόπολη θα ανήκαν στον Περικλή, τον Ηρόδοτο και τον Κλεισθένη. Η ζωή όμως έχει αυτή την ιδιότητα, να προχωράει. Και επειδή οι άνθρωποι δεν αποφασίζουν πάντα με τη λογική, ο καλός συμπολίτης μας θα πρέπει να επιδείξει υπευθυνότητα. Χωρίς καμία αιχμή εύχομαι το οικόσημο να μην έχει παρόμοια κατάληξη με ένα αντίστοιχομαρμάρινο οικόσημο, και άγνωστο σε εμάς, που «χάθηκε» τη δεκαετία του 1960, όπου βρισκόταν εντιχοισμένο στο πατρικό σπίτι της Σοφίας Γ. Βίδου (1877-1963), στο σημερινό καφέ που φτιάχνει ο Αργύρης.

Κάποιοι ελάχιστοι θυμούνται την ύπαρξή του —εξάλλου έχουν περάσει καμιά 60ριά χρόνια από τότε— κανείς όμως από αυτούς δεν μπορεί να μας μεταφέρει τι αυτό απεικόνιζε. Όχι για να αποτιμηθεί η αξία του. Όλο αυτό πηγάζει από μια εσωτερική ανάγκη να βρούμε τη θέση μας στο ιστορικό νήμα που έχουν υφάνει οι πρόγονοί μας. Διερευνούμε τη μονάδα για να ανακαλύψουμε τη κοινότητα. Πάντα με τον δέοντα σεβασμό. Τόσο στους προηγούμενους όσο και στους επόμενους.

Τι θυμήθηκα τώρα...

Μιλάω για το παρελθόν, τέλη δεκαετίας του '60. Πολύ μεγάλες φτώχειες. Οικογένεια Βαλαρή, από Περάστρα. Δύσκολες εποχές και οι δυσκολότερες μπροστά. Ακούγανε ιστορίες από άλλους Τηνιακούς που είχαν φύγει για τον Καναδά και μια μέρα το πήραν απόφαση: μπαίνουν στο βαπόρι και πάνε να βρουν την τύχη τους στο Τορόντο και να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Όλοι όμως ξέρουμε πως οι άνθρωποι δεν είναι δημιουργοί του κόσμου αλλά μέρος του. συνέχεια...

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ζωγραφίζει την ελπίδα στο εξώφυλλο της Vogue Greece Σεπτεμβρίου, ενός συλλεκτικού τεύχους που πλημμυρίζει από ελπίδα και από Τήνο.

Ο διεθνής Έλληνας καλλιτέχνης εικονογραφεί ένα από τα πιο συλλεκτικά τεύχη της Vogue, αφού για πρώτη φορά στα 128 χρόνια ιστορίας της, και οι 26 εκδόσεις του περιοδικού παγκοσμίως, συνεργάζονται αντλώντας έμνευση από το ίδιο θέμα: την ελπίδα.

Ξεφυλλίστε το γνωστό περιοδικό μόδας, που κυκλοφορεί΄σήμερα 6/09, με την Καθημερινή της Κυριακής, και απολαύστε δεκάδες υπέροχες όψεις της Τήνου και πολύ-πολύ Βωλάξ! Για τους φανατικούς, αναζητήστε το διαφημιστικό στο διαδίκτυο και ζήστε ένα ταξίδι-αστραπή μέχρι το Άπλωμα, λίγο πριν δύσει ο ήλιος...

 

Η γιορτή του χωριού

Τα πανηγύρια είναι γιορτές. Απλά εφέτος, λόγω της πανδημίας, θα μείνουμε στη γιορτή και θα αφήσουμε έξω το πανηγύρι. Το χωριό γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, στα γενέθλια της Παναγίας!

Θα γιορτάσουμε κι εμείς, με υπευθυνότητα…

Πέντε και σήμερα!

Η Βωλάξ αλλιώς...

Η πανδημία μας στέρησε πολλά. Ένα από αυτά ήταν και η (μυστικά προετοιμασμένη) υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας με θέμα: Volax - Mirror Images, η οποία θα λάβαινε χώρα για 24 ώρες, ανήμερα της Παναγίας. Η καλλιτεχνική ομάδα "Bad OUL Is" αποτελούνται από 13 ανθρώπους που κατάφεραν να παραμερίσουν τις όποιες διαφορές τους, να μιλήσουν ουσιαστικά και να συνεργαστούν αναλαμβάνοντας την ευθύνη του έργου τους.

Η "Bad OUL Is" είχε προγραμματίσει να εκθέσει 30 φωτογραφίες, διάσπαρτες σε όλο το χωριό, στον οποίο οι επισκέπτες, στο τέλος της έκθεσης, με τρία χτυπήματα της καμπάνας ως σήμα, θα μπορούσαν να ξεκρεμάσουν και να πάρουν όποιες φωτογραφίες θα ήθελαν!

Αφήνοντας έξω τα βράχια από αυτή τη σειρά των 30 φωτογραφιών, σας παρουσιάζουμε τα mirror images κτίσματα της Βωλάξ.

Η "Β-Ο-Ι" επιφυλάσσεται να πραγματοποιήσει ανάλογο project το καλοκαίρι του 2022.

 

ps. Γα όσους έχουν Mac: πατάτε δεξί κλικ, view image, και βλέπετε μεγάλες τις φωτογραφίες. συνέχεια...

52,29. Τόσα δευτερόλεπτα χρειάστηκε ο Δημήτρης Λεβαντίνος για να παρει την δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών, στα 400 μέτρα με εμπόδια.

52,29 δευτερόλεπτα, που κρύβουν θυσίες και ατελείωτες ώρες προπόνησης.

Σίγουρα η περηφάνια που νοιώσαμε κράτησε πολύ περισσότερο από την κούρσα του.

Συγχαρητήρια Δημήτρη.

Και σε ακόμα καλύτερους χρόνους.

Υ.Γ. Μέσα σε ένα παράξενο καλοκαίρι, ο αθλητισμός μας έκανε να χαμογελάσουμε και πάλι...