Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη:

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ

Η Τήνος, το γραφικό νησί των Κυκλάδων με το ισχυρό πολιτισμικό αποτύπωμα και την έντονη οικονομική δραστηριότητα, το οποίο και εσείς συχνά τιμάτε με την παρουσία σας, έχει εσχάτως αναστατωθεί.

Δυστυχώς τόσο η οικονομική ζωή όσο και η εικόνα του νησιού – στοιχείο ενισχυτικό του ιδιαίτερου χαρακτήρα και της οικονομικής του δραστηριότητας – απειλούνται από τον τρόπο με τον οποίο έχει σχεδιαστεί η ανάπτυξη ανεμογεννητριών στην επιφάνειά του. συνέχεια...

Έκτακτο

Ολοκληρώθηκε πριν λίγα λεπτά η έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Τήνου με μοναδικό θέμα της συνεδριάσεως να είναι η ενημέρωση και λήψη απόφασης σχετικά με τις εξελίξεις για την εγκατάσταση Ανεμογεννητριών στην θέση «Πράσσα» του Δήμου Τήνου.

Πλήθος κόσμου βρέθηκε στη συνεδρίαση, εκπρόσωποι φορέων, πρόεδροι τοπικών συμβουλίων, πολίτες του νησιού, δημοτικοί και τοπικοί σύμβουλοι. 

Η ομόφωνη απόφαση που πάρθηκε από το σώμα είναι την Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020, να υπάρξει Γενική Απεργία στο νησί.

κείμενο: https://tinostoday.gr

Θυελλώδεις βόρειοι και βορειοανατολικοί άνεμοι έπνευσαν στο Αιγαίο. Απαγορευτικό απόπλου. Είχε καιρό, που λένε. Μόλις χτες έφυγε το πρώτο βαπόρι για τη Ραφήνα… Ο Νίκος με τη Μαρίνα μπόρεσαν και επέστρεψαν στην Αθήνα. Και η Σελίν μαζί, που θα έπρεπε να προλάβει την πτήση της για το Παρίσι… Η Τούλα τα κατάφερε γιατί άφησε το χωριό το Σάββατο. Χαμός σου λέω. 

Ο Λουδοβίκος είπε, μαζί με τις ευχές για το νέο χρόνο, πως δεν έχει ξαναδεί τέτοιον αέρα. Στο τέλος, του ξήλωσε τον ηλιακό θερμοσίφωνα και τον πέταξε μακριά… Του Ζακ του γκρέμισε την πέργκολα (μου έστειλε φωτό ο Νίκος). Στις ειδήσεις είπαν πως οι μεγαλύτερες ριπές ανέμου καταγράφηκαν στο Πόρτο. Δεύτερες σε δύναμη σε ολόκληρη τη χώρα: 100 χιλιόμετρα την ώρα! Αέρας τρελός σου λέω, Βολακίτης, που έλεγε κι η γιαγιά! 

Οι πόρτες έκλεισαν για τα καλά, ο Ρόκος άναψε το τζάκι και ο Γιακουμής κοίταζε τα σπασμένα κλαδιά στο Κορνάρι και κούναγε το κεφάλι του… Αέρας. Αέρας πολύς.

Σας ευχόμαστε μια ζεστή, ευτυχισμένη, δημιουργική χρονιά.

Ας βρει ο καθένας μας την ειρήνη με τον εαυτό του και με όλους τους άλλους...

Η ομάδα του volax.gr

Η ομάδα του volax.gr σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα.

Υγεία, αγάπη και πολλές μικρές ευτυχισμένες στιγμές, σε όλους μας...

ντον Γιώργης Φυρίγος

Ο 84χρονος Γεώργιος Δεληγιάννης, σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, έγραψε κάποια πράγματα για τον ντον Γιώργη Φυρίγο: «[…] Ο αείμνηστος καθολικός ιερέας ήτο ένας ιδιαίτερα χαρισματικός άνθρωπος! Εκτός από το μέγιστο ύψος των γνώσεών του σε ποικίλα θέματα, πέραν των θρησκευτικών, ήτο μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια!! Πέραν όμως αυτού, είχε θαυμάσιο χιούμορ. Ήτο δε εξαίρετος φίλος με τον αείμνηστο πατέρα μου και σας λέω περιστατικά, όπως λέμε, από πρώτο χέρι. συνέχεια...

Υπότιτλος: Το Μαρκάκι και ο αδελφός του ο Γιάννης ο Ταζέλος στη βεράντα του σπιτιού τους, καλοκαίρι του 1978.
Soundtrack: (το ψάχνω και επανέρχομαι) συνέχεια...

—Το χωριό ήταν όλοι φτωχοί, τρεις ξεχώριζαν με ζώα και χωράφια: Πρώτος ο Νταμιάνος, μετά ο γερο-Πιπέρης και μετά ο παππούς. Οι άλλοι φτωχοί. Δεν είχαν και τίποτα. Και οι άλλοι φτωχικά δηλαδή ζούσανε, αλλά είχανε ζώα και χωράφια, μπορούσαν να κάνουν τα κουμάντα τους… συνέχεια...

Βωλάξ 1978
Βωλάξ 1978

Τα ρούχα ήταν τόσο λίγα, μπορεί και λιγότερα από αυτά που φορούσε κάποιος πάνω του εκείνη τη στιγμή… Παπούτσια, οι μεγάλοι ένα ζευγάρι, οι μικροί ξυπόλητοι. Κάποτε δεν υπήρχαν ντουλάπες. Δεν χρειαζόταν! Υπήρχε ένα μπαούλο. Γερό, σκαλισμένο μπροστά και πάνω, αλλά αυτό μόνο. Εκεί μέσα έβαζες τα πάντα… Κι όταν ήρθαν οι ντουλάπες —κάπως αργά στο χωριό—, ο σκώρος είχε φάει τα ρούχα και το σαράκι τα μπαούλα… Ήμουν μικρός, αλλά όταν φτιάχτηκε η ξύλινη ιματιοθήκη για τα άμφια του παππά, πήγε όλο το χωριό να τη δει —σαν τα αρχαία στα μουσεία…

Όταν ήρθε η ώρα, πετάχτηκαν τα μπαούλα, κάποια ξύλα τα έβαλαν στα λιβάδια για να κλείσουν τις τρύπες και να μην περνάνε τα ζώα, κάποια άλλα, όπως αυτό, το έκοψαν στη μέση και τα έκαναν πόρτα για τη βεράντα… Μια τέτοια σκαλιστή σανίδα μπαούλου έχει και στο μουσείο, στο βάθος, απέναντι. Ήταν από το Μαρκάκι. Στο ξύλο αυτό ακούμπαγε σχιστές πέτρες για χτίσιμο…

Φωτογραφία: Giovanni Baston