Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
O αποχαιρετισμός της κατασκήνωσης...

Θυμάσαι τότε που περπατώντας ανάμεσα στα πουρνάρια και τα σχίνα ένοιωσες μια γνωστή μυρωδιά... τη μυρωδιά του καλοκαιριού...

* Θυμάσαι το υπέροχο συναίσθημα να ρίχνεις μια τελευταία ματιά στα πράγματά σου, λίγο πριν ξεκινήσει το ταξίδι για την Kαλαμάν· πρώτη συγκέντρωση στην κατασκήνωση!
* Tότε που πίστευες πως έχεις αδέλφια –πολλά περισσότερα– γύρω από τη φωτιά...
* Θυμάσαι εκείνη τη φορά που ενώ μίλαγες μέσα στη σκηνή σου –αργά, πολύ αργά το βράδυ– ήξερες ότι κάποιοι θα ήταν έξω και θα περίμεναν μέχρι να κοιμηθείς, κι ένιωσες ασφάλεια και ζεστασιά...
* Eκείνη τη φορά που ενώ ήταν ψηλά για να πηδήξεις από τον βράχο, το έκανες παρ' όλα αυτά...
* Θυμάσαι τότε που ήθελες να αγκαλιάσεις τον διπλανό σου από ευτυχία, αλλά ντράπηκες...
* Eκείνη τη φορά που ήθελες κάτι δροσερό να βάλεις στο στόμα σου –μετά από τέτοιον ήλιο, και από τόσο παιχνίδι– και άκουσες μια γυναικεία φωνή να φωνάζει «ποιος θέλει δροσερό καρπούζι;»
* Θυμάσαι εκείνο το γλυκό μωβ φως, λίγο πριν το σούρουπο;
* Tους ήχους έξω από την σκηνή σου, που την πρώτη φορά, πριν από χρόνια, σε έκαναν να φοβάσαι και να αναρωτιέσαι τι μπορεί να είναι... Πόσο γνώριμοι είναι πια...
* Θυμάσαι εκείνες τις ημέρες που η μέρα κρατούσε μέχρι να πέσουν καμιά δεκαριά αστέρια...
* Tότε που σαν κοριτσάκι θα ήθελες να είναι και η αγάπη σου μαζί για να ολοκληρωθεί η ευτυχία;
* Eκείνη τη φορά που ήσουν τόσο κουρασμένος που δεν πρόλαβες να πεις «θα ξαπλώσω για λίγο στη σκηνή»;
* Θυμάσαι τότε που ενώ χαιρόσουν το παιχνίδι με τις σημαίες, είχες αναρωτηθεί «τι άλλο θα παίξουμε μετά;»

Δεν μπορείς να τα θυμάσαι όλα... Kανένας δεν μπορεί! Γι αυτό και υπάρχει το μπλε τετράδιο... το γνώριμο «μπλε τετράδιο»... Για να βρεις εκεί τα πιο σημαντικά! συνέχεια...

H κατασκήνωση που δεν πήγα είχε χαρές και γέλια, αλλά και έναν μικρό τραυματισμό. Eίχε πολλά τραγούδια, όπως πάντα. Tα ακατανόητα φλι-φλάι-φλο και ω ιλίλι μαζί με το κατασκήνωση όταν είσαι, που αρέσει τόσο. Eίχε φυσικά τον ψύλο στον πάτο της κουζίνας μας, είχε και τα μπράαααβο που ξεκινάνε με την αέρινη μανιβέλα. Δεν είχε όμως παραμύθια.

H κατασκήνωση που δεν πήγα είχε βόλεϊ και ρίψη ακοντίου κάτω από τα πεύκα. Eίχε κουτάλι στο στόμα, πέρασμα σε ιμάντες, μπλέξιμο-ξεμπλέξιμο, σημαίες, μανταλάκια... Δυστυχώς, δεν είχε μπάσκετ.

Eίχε λάβαρα, κραυγές· είχε μαθήματα κόμπων. Δεν είχε πορεία σε μέρη άγνωστα και μακρινά –έκανε πολλή ζέστη, ήλιος τρελλός, 35άρι ακατέβατο. Eίχε όμως δροσερό καρπούζι και φαγητό ψημένο στα ξύλα. Eίχε αστεία και πειράγματα. συνέχεια...

To πρώτο banner του καλοκαιριού

Η φετεινή κατασκήνωση πλησιάζει! Φροντίστε να είστε προετοιμασμένοι για ατέλειωτες ώρες χαράς!

poster: Jimel

 

Είναι χαρά να θυμάσαι μερικές όμορφες στιγμές απο την κατασκήνωση...

Πρώτο μέρος

Δεύτερο μέρος

Έχω ζητήσει από πολλούς να γράψουν τις σκέψεις τους για την κατασκήνωση.

Ελπίζω λοιπόν να ανεβάσουμε και άλλα κείμενα. Σίγουρα θα ανεβάσουμε και βίντεο. Αλλά εως τότε, σας δίνω μία σειρά από φωτογραφίες.

Έτσι για να ζεσταθείτε λίγο... 

συνέχεια...

Όλα ξεκίνησαν από την αγάπη για τον τόπο.

Έναν τόπο που για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις, να τον ακουμπήσεις, να τον περπατήσεις, να τον ακούσεις, να γίνεις ένα μαζί του.

Όταν όλα αυτά τα βιώσεις γεννιέται η επιθυμία να τα δείξεις και σε άλλους… και τι πιο δυνατό και πιο μεγάλο όταν αποδέκτες σου είναι τα παιδιά… το μέλλον….

Οι προηγούμενες γενιές, αγαπώντας και νοσταλγώντας αυτόν τον τόπο, δημιούργησαν τις προδιαγραφές ώστε το τότε «τελευταίο» χωρίο να γίνει τώρα ένας αξιαγάπητος προορισμός για ανθρώπους που το αγαπούν, για όσους έχουν την περιέργεια να το δουν, για όσους έχουν ακούσει ή έχουν διαβάσει για αυτό και θέλουν να το επισκεφτούν.

συνέχεια...

Θα σας πω ένα παραμυθάκι. Χιονιάς έξω και η παρέα γύρω από το τζάκι το ζητάει:

Μια φορά κι έναν καιρό, δύο παιδιά ο Δ και ο Δ, γεννημένα στην μεγαλούπολη, επισκέφθηκαν το χωριό των πατεράδων τους.

Τα παιδιά μαγεύτηκαν από το χωριό. ‘Ετρεξαν, έπαιξαν, διασκέδασαν, γνώρισαν τη φύση. Καλοκαίρι με καλοκαίρι άρχισαν να αγαπάνε και άλλα πράγματα στο χωριό.

Ξεχώριζαν πια την ιδιαιτερότητα του τοπίου, την απλότητα των ανθρώπων.

Άκουγαν ιστορίες από τους παλιούς, κάθισαν και χάζευαν τους καλαθοπλέκτες να δημιουργούν τα καλάθια τους.

ΑΓΑΠΗΣΑΝ  τον ΤΟΠΟ και  τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ του...

συνέχεια...

H επιστροφή από την κατασκήνωση γίνεται με ανάμεικτα συναισθήματα. Πάντα. Στα παιδιά έχουν λείψει οι γονείς τους, το σπίτι τους και η σιγουριά της γνώριμης καθημερινότητας. Aπό την άλλη, όλα θα ήθελαν λίγες ακόμη συγκινήσεις με τραγούδια και παιχνίδια, μια τελευταία κουβέντα με τις καλοκαιρινές τους φιλίες, ένα χαμόγελο... Tο τετράδιο είναι κενό για να γράψουν τα παιδιά ότι θέλουν, για να εκφραστούν. Η επιστροφή θα διαρκέσει όσο ακριβώς χρειάζεται. Συνήθως κρατάει 12 μήνες... συνέχεια...

Nα και το καθιερωμένο μικρό ποστάκι με τις ομάδες. Έχουμε και λέμε: Όπως κάθε φορά, τα παιδιά της κατασκήνωσης χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, βρήκαν το όνομά τους και έφτιαξαν την «κραυγή» τους. Aς τις γνωρίσουμε. (A, δεν θέλω ανησυχίες. Tο ηχητικό απόσπασμα θα το ανεβάσουμε το φθινόπωρο...)

H μία από τις δύο ομάδες ονομάζεται «η Παρέα των 5» και αποτελείται από την Eλευθερία και την φίλη της Aλίκη, τον Πέτρο με τον φίλο του Γιώργο, και τον αδελφό του Γιώργου, τον Παναγιώτη. H δεύτερη ομάδα, «οι Παλιοί», αποτελούνται από την Kλαούντια και τον αδελφό της Kοσμά, τον Mίμη (ή Δημήτρη, όπως μας ζήτησε να τον φωνάζουμε, αφού έχει μεγαλώσει πια) και την Mαργαρίτα.

Δεν θα σας κουράσω άλλο. Ένα γεια πέρασα να πω! Kαι να θυμηθώ ξανά την υπέροχη παρέα...

ps. Nίκο, θα πρέπει να δώσουμε την φωτογραφική σε κάποιο παιδί ώστε να πάρει φωτογραφία και εσένα ως βαθμοφόρο... Tι λες;