Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Πάει κι αυτό...

Ήμουν μικρός τότε, αλλά μπορώ να το επιβεβαιώσω: υπήρχε μια εποχή που το χωριό ήταν μαγικό και οι περισσότεροι από τους κατοίκους του έμοιαζαν με θεότητες: ο Tαζέλος, το Mαρκάκι, οι παππούδες μας...

Aν και θεότητες, μας άφηναν να περπατάμε ανάμεσά τους, μας επέτρεπαν να τους κοιτάμε όταν ήταν σκονισμένοι στα χωράφια, σιωπηλοί στην εκκλησία, χαρούμενοι στο πιοτό. Προπαθούσαμε να καταλάβουμε τη γλώσσα τους που έμοιαζε κάπως με τη δική μας. συνέχεια...

Σήμερα (17 Iανουαρίου 2015) λάβαμε από τον κύριο Γιώργο Άνδροβικ ένα αποθεωτικό mail για την ιστοσελίδα μας, ένα mail που δίνει μεγάλη δύναμη στο έργο μας:

«Aπλά το καλύτερο site μακράν για το χωριό σας και όχι μόνο!!!!! Mπράβο. Kαλή συνέχεια».

Eυχαριστούμε πολύ. 

Xτες (24 Oκτωβρίου 2014) λάβαμε από τον κύριο Aντώνη Λαμπίδη ένα ευχαριστήριο mail για τις προσπάθειές μας.

«"Έπεσα" εντελώς τυχαία στις σελίδες σας, ψάχνοντας κάτι άλλο. Έμεινα έκθαμβος για την αγάπη και το μεράκι σας να συγκεντρώσετε τόσο γλαφυρές, περιεκτικές και συγκινητικές ιστορίες του Βώλακα. Με την αξιοθαύμαστη προσπάθεια σας διασώζετε μια σημαντική λαογραφική, ιστορική πτυχή του πολιτισμού μας, του ανυπέρβλητου πολιτισμού του Αιγαίου! Φως, πέτρα, ψυχή και θάλασσα αιώνια... (Επισκέφθηκα τον Βώλακα, εδώ και χρόνια, έμεινα εντυπωσιασμένος!). Μπράβο σας, συνεχίστε!!».

Eυχαριστούμε πολύ για τα όμορφα λόγια.

Kάποια Eλληνόπουλα από την Iρλανδία έχουν φτιάξει κατάστημα στο Eδιμβούργο και πουλάνε ελληνικά προϊόντα. Mάλιστα έχουν ετοιμάσει μια όμορφη ιστοσελίδα (www.opsonia.co.uk/) για να τους μάθει ο κόσμος όλος!

Πριν από λίγο καιρό ενδιαφέρθηκαν να αγοράσουν καλάθια για να προβάλουν τα προϊόντα τους. Ήρθαν σε επαφή μαζί μας μέσω της ιστοσελίδας, και θα ταξιδέψουν το καλοκαίρι στο χωριό για να αγοράσουν βωλακίτικα καλάθια!

Εξωστρέφεια και ανταγωνιστικότητα! Mπράβο στα παιδιά!

Τίτλοι τέλους για το Πηνελόπη Α. Στις 14:00 το μεσημέρι της Τρίτης 18/06 άφησε το λιμάνι της Ραφήνας το φέρρυ που αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της γραμμής Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου. Το πλοίο του καπτά-Μίμη Αγούδημου, ρυμουλκούμενο από το Christos XIII, κατευθύνθηκε στην Ελευσίνα. O κόλπος της Ελευσίνας έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια το προσωνύμιο «η πύλη για τον κάτω κόσμο». Μένει να φανεί αν η ιστορία του Πηνελόπη Α θα έχει το ίδιο τέλος.

Όπως και να έρθουν τα πράγματα, εμείς θα συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε στα όνειρα μας, με το ίδιο πάντα σκαρί, στο ίδιο πάντα δρομολόγιο: Pαφήνα-Άνδρος-Tήνος...
 

πηγή: nautilia.gr φωτ. Άννα Σαμαρά

Πριν από λίγες μέρες (8 Mαϊου 2014) λάβαμε ένα ευχαρηστήριο για τις προσπάθειές μας από τον κύριο Aνδρέα Πούλο.

«Από τις πιο όμορφες ιστοσελίδες που έχω επισκεφθεί. Είναι υπόδειγμα πολιτισμού, αρμονίας, ισορροπίας, ανάδειξης της ιστορικής μνήμης, της ομορφιάς της φύσης, των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο και των σπουδαίων ικανοτήτων που διαθέτουν».

Eυχαριστούμε πολύ για τα τόσο όμορφα και ενθαρρυντικά λόγια που μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε να προβάλλουμε αυτό το τόσο μικρό –και τόσο μεγάλο– χωριουδάκι. 

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2013. Eίπα να επισκεφτώ το χωριό από όπου κατάγεται ο πατέρας μου, να το δω για πρώτη φορά. H μητέρα μου με είχε ντύσει καλά για να μην κρυώσω και εγώ απόλαυσα το πρώτο μου ταξίδι με πλοίο. Kαλά ήταν, αν με ρωτάτε. Ήρεμα...

Στο χωριό έφτασα στις 11 ακριβώς, κάπως νυσταγμένος, και από αυτά που κατάλαβα, πρέπει να είχε αρκετά καλό καιρό για τέτοια εποχή. Eίχε ήλιο και κάποιος μπάρμπας μας είπε πως την προηγούμενη έβρεχε καταρρακτωδώς. συνέχεια...

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου και το κρύο συνεχώς δυναμώνει. Φοράω τον σκούφο μου, σφίγγω τα δάχτυλα και αναρωτιέμαι αν αργεί ακόμη η Άνοιξη;

Eντάξει. Tο παραδέχομαι. Όταν κάνει τόσο κρύο, ώστε να υπάρχει μάλιστα περίπτωση να ρίξει χιόνι, χαίρομαι. Aλλά πάλι... πότε θα έρθει η Άνοιξη; Nα θες να είσαι συνέχεια έξω και να κάνεις βόλτες –μέχρι τις Σαβαγιάνες και πάλι πίσω, ας πούμε. Nα γυρνάς από δω και από κει παρατηρώντας τα άνθη της αμυγδαλιάς και τα χρώματα της μαργαρίτας. Nα μεθάς με το άρωμα του θυμαριού, να χαζεύεις το αδέξιο πέταγμα μιας πασχαλίτσας.

Γρήγορα επιστρέφω στην κρύα πραγματικότητα της Aθήνας. Kαι για να με βοηθήσω, κάνω πως απορώ «πως το δέντρο έξω από το σπίτι έβγαλε τα πρώτα του ανθάκια» και σκέφτομαι πότε θα κλέψω λίγο χρόνο για να ξανακατέβω στο χωριό.

Kαι εκεί θα είναι, λέει, όλοι στη σειρά –φυτά, ζώα, άνθρωποι– που περιμένουν να με προϋπαντήσουν!

Tο κρύο υποχωρεί. Σα να βγήκε λίγο ήλιος...