Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

H έκρηξη ζωής ακούστηκε δυνατά

σε όλο το νησί
(και κανείς δεν τρόμαξε)
Tα πάντα κίτρινα –μαργαρίτες και γύρη παντού
H Άνοιξη έχει περικυκλώσει το χωριό –απειλητικά
Bγαίνω στη βεράντα να δω τι συνέβει
και το φως με τυφλώνει
H κίτρινη έκρηξη με καίει
και όλη αυτή η λαμπερή ενέργεια
φωτίζει όμορφες μνήμες –καλά κρυμμένες

Mαργαρίτες και γύρη παντού
Kίτρινη χρωστική που θυμίζει
τα κιτρινισμένα –απ' τα τσιγάρα
δάχτυλα του θείου Άγγελου

H Άνοιξη ήρθε
Aφήνω την πόρτα ανοιχτή
μήπως εμφανιστεί και το Kαλοκαίρι
O θείος Άγγελος μου χαμογελάει 
δεν λέει τίποτα
και κάνει άλλο ένα τσιγάρο
σιωπηλός

Aυτή τη χρονιά, θέλω να γίνω καλύτερος

Θέλω να χαμογελάω περισσότερο 
και να κάνω τους άλλους να γελάνε.
Θέλω να μην κρύβομαι στο σπίτι μου
και να βγαίνω βόλτα με φίλους.
Nα περπατήσω, να μιλήσω, 
να μη φοβάμαι να πω την άποψή μου.

Θέλω να γράψω, να διαβάσω, να ακούσω
να δημιουργήσω, να νοιαστώ για τους άλλους.
Θέλω να νικήσω τους φόβους μου 
και να διώξω τις σκέψεις που με κρατάνε πίσω στη ζωή.
Θέλω να μη χρειάζεται να κλείνω τα μάτια μου 
για να ονειρεύομαι.
Nα γίνω καλύτερος δίνοντας περισσότερα από όσα παίρνω.
Nα πάρω ρίσκα, να αγαπήσω.
Θέλω κάθε μέρα (κάθε μέρα) να λέω ευχαριστώ.
Aν προσπαθήσω για όλα αυτά,
σίγουρα θα γίνω καλύτερος.
 

Οι μελέτες γράφουν ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν συχνότερα τα σαββατοκύριακα. Κάθομαι φρόνιμα και ηρεμώ –σήμερα είναι Τετάρτη.

Σε μια άλλη αναλυτική μελέτη του Αστερισμού της Τρόπιδος –ένα αστρικό νεφέλωμα που απέχει 7.5 χιλιάδες έτη φωτός από τη Γη– ίσως οι ίδιοι επιστήμονες, διαπίστωσαν ότι το μέρος αυτό αποτελεί τον μεγαλύτερο τόπο θανάτου των άστρων... συνέχεια...



Τι να κάνω γιατρέ μου; Θα τρελαθώ! Προχτές έκανα μια βόλτα στην Αγ. Μαρίνα (Κορωπίου) και είδα μια χαρακτηριστική μπλε ταμπέλα με λευκά γράμματα που γράφει «Οδός Βωλάξ». Γιατρέ μου εγώ φταίω που βλέπω παντού το χωριό μου; συνέχεια...

Μέρα που βρήκες και χάλασες! Καιρός σου λέει ο άλλος· Τετάρτη μετά το Πάσχα. Τώρα που φεύγω άρχισες να βρέχεις και να φυσάς. Τάχα μού καμώνεσαι πως συμπάσχεις. Σήμερα που γυρίζω στην Αθήνα. Τι ψεύτης που είσαι! Άσε τα σύννεφα και τον αέρα κατά μέρος. Έτοιμος είσαι και εσύ. Άσε τα κλάματα και τις σταγόνες. Μια ευθεία έμεινε μέχρι το καλοκαίρι. Μια κατηφόρα είναι. Ε, να λοιπόν! Βγάζω τις βοηθητικές ρόδες από το ποδηλατάκι μου και φωνάζω «μαμά, κοίτα»! Και αρχίζω να κάνω πεντάλ με όση δύναμη έχω. Μέχρι τον Ιούλιο θα έχω φτάσει ίσαμε κάτω, και τότε να σε δω!

Την πρώτη μέρα του χρόνου, την πρώτη Ιανουαρίου, γεννιόμαστε όλοι μαζί, κοπέλες και αγόρια· όλοι την ίδια ημέρα...

Βλέπαμε το φως του κόσμου και μεγαλώναμε πολύ γρήγορα, με ταχύτητες που δεν είναι αντιληπτές σήμερα. Ήδη μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχαμε μάθει να μπουσουλάμε και χωνόμασταν ανάμεσα στα σκίνα, στις μυρτιές και στις δάφνες, σε σημεία που και οι σαύρες θα περνούσαν με δυσκολία. συνέχεια...

δεν με φοβίζει η φθορά.

αγαπάω τα παλιά μου ρούχα / το τρύπιο μου μπλε μακό / το απολύτως συμβατό με το σώμα μου και με μένα / το φοράω στο σπίτι και αισθάνομαι ασφαλής μέσα του / με αγκαλιάζει σαν τον παλιό γνώριμο που ξέρει να ζεσταίνει χωρίς να σε πιέζει / από τον χρόνο έχει γίνει διάφανο / έχει ελαφρύνει / γιατί και αυτό με αγαπάει /
και δεν θέλει να κουράζει την πονεμένη μου πλάτη.

αγαπάω τα σκισμένα μου παλιά all star / με αυτά περπατάω τους δρόμους /
όλη μέρα/ πάνω κάτω / με αυτά στην θάλασσα / με αυτά και στο βουνό/
αυτά είναι τα «καθημερινά» μου, αυτά και τα «καλά» μου /
πως να ξεχωρίσεις τις ημέρες σε κακές και καλές...
συνέχεια...

 

«H βροχή είναι πολλών ειδών: είναι η ψιλή που πέφτει, πλαγιαστά κι ανάλογα με τον αέρα, όλο βελονίτσες βελονίτσες· αυτή που σχεδόν δε φαίνεται αλλά τα καταφέρνει, με την υπομονή της, να μουσκεύει λίγο λίγο τα ρούχα και να τα ποτίζει ως μέσα τον άνθρωπο που περπατάει στο δρόμο, με τρόπο ύπουλο και μεθοδικό, κι η άλλη, η χοντρή βροχή, που φαίνεται: με τις βαριές σταγόνες, τις στρογγυλές, που κάνουν θόρυβο στα τσίγκια –αυτή που θέλουν τα μικρά παιδιά γιατί τα νανουρίζει, αλλά κι η γη το φχαριστιέται.

»Είναι πάλι εκείνο το νερό που πέφτει με το τουλούμι, για ώρες: βροχή δηλαδή, στα γεμάτα και κατακλυσμός που λένε. Να πλημμυρίζει ο τόπος νερά και να κατεβαίνουν ποταμάκια σωστά στους δρόμους. Να γίνονται, δηλαδή, οι δρόμοι χείμαρροι και να παρασέρνουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Χώματα να παρασέρνουν, φλούδες και ξύλα· χαρτόκουτα και ζωύφια: κάτι μικρά κι ανήμπορα πλασματάκια που χτυπάνε, για λίγο, απελπισμένα τα φτερά κι ύστερα αφήνονται να κατηφορίζουν –ανάσκελα και ψόφια– σε άλλες γειτονιές...»

Η βροχή ήρθε στο χωριό. Τα τζάμια έχουν θαμπώσει. Έχεις ανάψει, να ζεσταθούμε μια στάλα; Δεν μπορώ τώρα: έχει αρχίσει το φούσκωμα στο μπρίκι!

Welcome!

Ας αποκαλύψουμε στον κόσμο την αλήθεια: Οι νάνοι είναι ζωντανοί –όπως εγώ και σεις– και παρά τα όσα λέγονται, τους αρέσουν τα ταξίδια. Το χωριό μας επισκέφτηκαν για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του '60! Δείτε τις αποκλειστικές φωτογραφίες σε παγκόσμια πρώτη! συνέχεια...

 

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια του, ο Γιάννης (ας τον πούμε έτσι), καταλάβαινε πως δεν-ήταν-εκεί-που-έπρεπε-να-είναι. Ένιωθε ξένος με την οικογένειά του, ξένος με τους χωριανούς του. Στον ύπνο του έβλεπε τοπία που δεν θύμιζαν την πατρίδα του: διώροφα σπίτια με μαρμάρινα υπέρθυρα και κυκλαδίτικα βόλτα με απίστευτη θέα στην θάλασσα, ερείπια γιγάντιων ανεμόμυλων –απομεινάρια μιας εποχής που η περιοχή ευημερούσε οικονομικά, μια πανέμορφη αμμουδιά που, το βράδυ, αντανακλούσαν στα γαλήνια νερά της, το φεγγάρι και τ' αστέρια...

Στα δεκαεννιά του ο Γιάννης το 'σκασε από το σπίτι για να ψάξει να βρει το υπέροχο αυτό μέρος. Βιαζόταν να ζωντανέψει στα μάτια του όλες αυτές οι εικόνες που έβλεπε στον ύπνο του. Έγινε ζητιάνος, γυρολόγος, εργάτης κάποτε και κλέφτης. Ώσπου, μια μέρα, βρέθηκε σε ένα χωριό που το έλεγαν Υστέρνια και βρισκόταν στην δυτική πλευρά της Τήνου. Εκεί αναγνώρισε το μέρος των ονείρων του: Tον παλιό μαρμαρόστρωτο δρόμο που συνδέει τον Όρμο με τα Υστέρνια, τα Μεροβίγλια στην δύση τους, τις λευκές κουκίδες-σπίτια απέναντι στο αρχοντικό νησί της Σύρου, το συμβολικό μαρμάρινο λιοντάρι... συνέχεια...