Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Με... Θηλυκή ματιά

Η Ιωάννα Παπασταθοπούλου είναι μια γυναίκα του σήμερα: ευαίσθητη και δραστήρια, με ανησυχίες και δημιουργικότητα! Ο Μουντάδος –η έδρα της– γίνεται κάτι σαν το Ακρωτήριο Κανάβεραλ: μία βάση εκτοξεύσεως πυραύλων που ταξιδεύουν σε όλο το διάστημα, παντού στο σύμπαν! Βέβαια, στα ταξίδια της χρησιμοποιεί πιο απλά μέσα: το ταπεινό βάδισμα...

Υπάρχουν κάποιοι περιπατητικοί ταξιδιώτες... Στα ταξίδια δεν ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα, δεν περπατάνε (απαραίτητα) από τα γνωστά περάσματα και δεν ακολουθούν κάποιο συγκεκριμένο δρομολόγιο. Αφήνονται να τους παρασύρει η ροή των πραγμάτων, το τοπίο, ο ήλιος και τα σύννεφα... Πιο συχνά, αφήνονται στον χρόνο. Ο μόνος στόχος με τον οποίο ξεκινάνε, είναι το τελικό μέρος που θέλουν να φτάσουν, αλλά και αυτός ο στόχος είναι ρευστός...

Ταξιδεύουν όχι μόνο για να φύγουνε αλλά και για να επιστρέψουνε κάποτε... Δηλαδή, δεν είναι μόνο αυτό που ανακάλύψαν στον δρόμο, αλλά επαναδιαπραγματεύονται ακόμη και τη σχέση τους με το μέρος στο οποίο ανήκουν. Ταξιδεύουν όχι μόνο για να αντικρίσουνε νέα τοπία, αλλά και για να δούνε με μια νέα, «άλλη ματιά», αυτά που άφησαν πίσω όταν γυρίσουνε. Όταν αντικρίζουν κάποιον τόπο για πρώτη φορά, ή όταν ανακαλύπτουν ένα μέρος –γιατί κάποιοι τόποι, όσες φορές και αν πάει κανείς σ' αυτούς, πάντα έχουν κάτι να μας αποκαλύψουν– υπάρχει εκτός από τη λάμψη του ίδιου του τόπου και η δική τους λάμψη. Και αυτή η λάμψη φαίνεται σε αυτές τις φωτογραφίες. 

Οι ελάχιστες φωτογραφίες της Ιωάννας, που θα δείτε εδώ, «κινούνται» και στον τόπο –τέσσερις είναι από το μονοπάτι που ξεκινάει από τον Φαλατάδο, μέχρι κάτω, χαμηλά στο Αγάπη – και τον χρόνο –οι άλλες τρεις είναι όταν η Άνοιξη αγγίζει το χωριό μας. Απολαύστε τις! συνέχεια...

Με... θηλυκή ματιά

Η Anne-Marie φωτογράφησε το 2008 (με παραδοσιακή, μη ψηφιακή μηχανή) τα κοντινά βράχια του χωριού. Σας παρουσιάζουμε κάποια από αυτά, μαζί με τις γαλλικές λεζάντες που υπήρχαν από πίσω.

συνέχεια...

Με... Θηλυκή ματιά


Deucalion's newborn

Η Κατερίνα Φωσκόλου είναι μια νέα και ταλαντούχα φωτογράφος από την Τήνο. Είναι ένας ενδιαφέρον και ευαίσθητος άνθρωπος που με τον φακό της έχει αποτυπώσει πολλές από τις γωνιές και τους ανθρώπους του χωριού μας. 

Αξίζει να επισκευτείτε την ιστοσελίδα της. Ταξιδέψτε, όχι μόνο με το χωριό μας, αλλά και με την υπόλοιπη δουλειά της. Μικρή νεράιδα, ρίχνε μας αστερόσκονη από ψηλά μήπως ο κόσμος γίνει πιο φωτεινός!

 

 

Για την μεταφορά: mix 09/2015

Μια επίσκεψη σε ένα παλιό ερειπωμένο χωριό, είναι κάτι περισσότερο από μια απλή βόλτα αναψυχής. Είναι ένα καλό μάθημα αυτογνωσίας. Είναι μια πράξη που βοηθάει τον επισκέπτη να συνειδητοποιήσει ορισμένα εξαιρετικής αξίας δεδομένα, όπως είναι για παράδειγμα η μνήμη.

 

Πάντα αναροτιώμουν: Τι έχει ένα παλιό, έρημο, εγκαταλειμμένο και ολοκληρωτικά γκρεμισμένο χωριό, πέρα από σωρούς από πέτρες; Τι περισσότερο μπορεί να είναι, πέρα από αυτό που φαίνεται –σωροί από πέτρες; Με τη δύναμη της φθοράς του χρόνου τα πέτρινα σπίτια σωριάστηκαν και έγιναν πέτρινοι λόφοι· οι ξύλινες πόρτες κρέμασαν και τα τζάμια από τα φθαρμένα παράθυρα έσπασαν από την εγκατάλειψη και τον γερό αέρα. συνέχεια...

Μέσα στις εκατοντάδες φωτογραφίες της γνωστής φωτογράφου μόδας Μάρα Δεσύπρη, που ξεκίνησε ως μοντέλο, είναι και μία εικόνα φωτογραφημένη στα μέρη μας (7.05.2011).

Παρατηρήστε την φωτογραφία, αφήστε το βωλακίτικο μελτέμι να σας πάρει τα μαλλιά και μπείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο για να νιώσετε το τρίπτυχο μόδα–φωτογραφία–τέχνη > maradesipris.typepad.com

«Όταν παίρνω φωτογραφίες, θεωρώ ότι κάτι ακόμη θα έπρεπε να προσθέσω. Ίσως κάποια γνωμικά... Πολλές φορές σκέφτομαι σημαντικές φράσεις που θα μπορούσαν να ταιριάξουν μ' αυτές. Άλλες, πάλι φορές, με αγγίζουν τόσο πολύ που φοβάμαι να προσθέσω κάτι. Που δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο. Αυτές, ελπίζω ν' αγγίξουν και άλλη καρδιά εκτός από την δική μου...» –Λ.Ν.

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Ένας φίλος μας που είχε σπουδάσει φωτογραφία, είχε πει ότι «η Βωλάξ μπορεί να δείχνει σιωπηλή και ήρεμη αλλά, σου φωνάζει απαιτώντας να την φωτογραφήσεις». 

Το 1923, ο επικηρυγμένος ληστής Γκαντάρας –επονομαζόμενος και Μαύρος Λήσταρχος– σπρωγμένος από ποιος ξέρει ποια ματαιοδοξία, γλίστρησε κρυφά στο σπίτι ενός φωτογράφου από τον φεγγίτη της σκεπής. Φόρεσε τη φουστανέλα του και έφερε όλα του τα όπλα και τα ασημένια τσαπράζια του. Ο Μάνθος, ο φωτογράφος που διέμενε εκεί, τρόμαξε μόλις τον είδε, αλλά ο φοβερός Γκαντάρας τον ηρέμησε και του ζήτησε απλώς να τον φωτογραφίσει με την φορεσιά του. Η συνέχεια είναι γνωστή· έγινε δημοτικό ποίημα και τραγούδι. 

Ο αναγνωρισμένος φωτογράφος-θεωρητικός Alexring μας δίνει το 2009, μια ημερολογιακή σειρά φωτογραφιών από την Τήνο. Η ομορφότερη: Το σπίτι του Γιόλαρου στο χωριό. (βλ. επάνω). Την ίδια χρονιά, ο Ισίδωρος Λεοντής (απόφοιτος του Ινστιτούτου Φωτογραφίας της Νέας Υόρκης και του Κολεγίου Κολούμπια στο Σικάγο) στο βιβλίο του LaTinos Soul (εκδ. Μίλητος) παρουσιάζει –μεταξύ άλλων– 36 φωτογραφίες από το χωριό μας. 

Το χωριό και τα βράχια είναι πάντα εκεί, και περιμένουν να εντυπωσιάσουν και να επιβληθούν στον επόμενο φωτογράφο που θα ταξιδέψει κοντά μας.

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Φεβρουάριος 1642

Η πρώτη επίσημη καταγραφή του χωριού, βρίσκεται στον Κατάλογο Πρωτογέρων του 1621, στην ποιμαντική επίσκεψη του επισκόπου Νικόλαου Ρήγου στις 13 Φεβρουαρίου 1642. O επίσκοπος επισκέφτεται την παλιά ενορία του χωριού.

1907

Η εκκλησία που φαίνεται (μπροστά) ήταν η παλαιά ενορία της Bωλάξ (από καρτ ποστάλ της εποχής). Έπεσε το 1911 και από τότε χρησιμοποιείται το ενοριακό κοιμητήριο του αγίου Ιωάννη (πίσω). Στην θέση της γκρεμισμένης ενορίας υπάρχει σήμερα ένα μικρό εικονοστάσι.
 

1950

Tο ίδιο σημείο την δεκαετία του '50. Τις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα πολλοί νέοι εγκατέλειπαν το χωριό με κάθε τρόπο. Η υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής στην πόλη τροφοδοτούσε τα όνειρά τους.

Καλοκαίρι 1985

Οι... αθηναίοι γυρίζουν και χτίζουν εξοχικά. Τα μισά σπίτια είναι ερειπωμένα, με πεσμένες στέγες ή γεμάτα ποντίκια. Υποτυπώδης χωματόδρομος οδηγεί στο χωριό.

Αύγουστος 2008

Πολλά δέντρα και πράσινο, σχεδόν κανένα ερειπωμένο σπίτι. Πλέον υπάρχει κατάστημα με σουβενίρ, δύο ταβέρνες, θέατρο, μουσείο και ιστοσελίδα!