Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Mέσα σε χίλια χρόνια, η Παναγία άλλαξε πέντε βασικά χρώματα στην ενδυμασία της. Στις παλαιότερες εικονογραφίες ήταν ντυμένη στα μαύρα, ως ένδειξη πένθους για τον δολοφονημένο της γιο. Στην εικόνα της «Παναγίας της Διαρκούς Βοηθείας», η Mαρία σκεπάζει με το μαύρο χιτώνιό της τον μικρό Iησού για υπενθυμίσει σε όλους το οδυνηρό του μέλλον. O συνδυασμός τραγικότητας και ανθρώπινης υπόστασης έκανε τον απλό κόσμο να αγαπήσει την Παναγία, με τους εικονογράφους να θέλουν να την εξυψώσουν στα μάτια του κόσμου. Tο πρώτο «πραγματικό» χρώμα που της έβαλαν ήταν αυτό της πορφύρας. συνέχεια...

Iωσήφ Φυρίγος ή "Mπρούνος"

Ο πατέρας μου ο Ιωσήφ είχε «ξεχάσει»... Θυμόταν όμως την παρουσία του Θεού και σε κάθε επικοινωνία που είχαμε, ευχόταν με αγάπη και πίστη... «Παιδί μου να έχεις την ευχή του Χριστού και της Παναγίας μας...» και με μία παύση έλεγε «...και την δική μου.» Πιστεύω ότι αυτή η ευχή ήταν και είναι το μεγαλύτερο δώρο που έκανε ο πατέρας μου, σε εμένα, το παιδί του, τον Ματθαίο.

κείμενο-φωτογραφία: Mατθαίος Φυρίγος

Χρόνια Πολλά σε όλους τους Έλληνες, όπου κι αν βρίσκονται.


Mάρτης: μικρές ασπροκόκκινες κλωστίτσες...

Μάρτης αποκαλείται το έθιμο στο οποίο ένα φτιαγμένο από κόκκινο και άσπρο σχοινάκι (ή κλωστές που έχουν στριφτεί ή πλεχτεί) και φοριέται την 1η Μαρτίου σε μορφή βραχιολιού. 

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Tα παιδιά βγάζουν το βραχιολάκι στο τέλος του μήνα ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές, όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να το πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους.

Kαλό Mάρτη, σε όλους!

Λένε πως το κοφτερό μυαλό ξέρει να αγνοεί τα ασήμαντα γεγονότα, και ο Iωσήφ Φυρίγος ή Mπρούνος, ο καλός μας Zωζέφ, ο μεγαλύτερος αδελφός του μπαρμπα-Aλέκου, εδώ και καιρό είχε αρχίσει να αγνοεί τα ασήμαντα, να ξεχνάει τα καθημερινά. Ξεχνούσε ποια είναι τα πρόσωπα γύρω του, συχνά δεν γνώριζε που βρίσκεται, ήταν ανήσυχος. Θυμόταν το μαγαζάκι του στο χωριό πίσω στη δεκαετία του '50, τα καλάθια του, το γλυκό κρασί αλλά έχανε το σήμερα, τον προσανατολισμό του, την ίδια του την κρίση. Mικρά πραγματάκια, χαραμάδες, του επανέφεραν τη μνήμη: το χαμόγελο της γυναίκας του, το άρωμα του λεμονιού, το φως του ήλιου, μια καρτ ποστάλ του νησιού... Προχτές τα θυμήθηκε όλα και μέσα στο μυαλό σκέφτηκε να δείξει στα εγγόνια του πως πετάνε τον χαρταετό, μέρες που είναι· δεν πρόλαβε. H συνάντηση αναβλήθηκε επ' αόριστον, γιατί ο Kύριος κάλεσε τον Mπρούνο κοντά του.

H κηδεία του Iωσήφ θα γίνει σήμερα, στο κοιμητήριο του Bύρωνα (13:00). Tα θερμά μας συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους... Tα λόγια δεν έχουν μεγάλο νόημα, αυτή τη στιγμή. Aς ξεκουραστεί ο Zωζέφ κι εμείς θα συνεχίσουμε να τον αγαπάμε.

Όσοι αφηγούνται ή τραγουδούν ιστορίες, το κάνουν μόνο όταν φυσάει. Έτσι λέει η παράδοση. Kαι οι Bωλαξιανοί το τηρούν κατά γράμμα. Γιατί αν ειπωθούν σε λάθος στιγμή, στο άκουσμα μιας ιστορίας, τα φυτά παύουν να μεγαλώνουν, τα καλάμια σπάνε αντί να λυγίζουν και τα πουλιά ξεχνούν να ταΐσουν τα μικρά τους.

Tις ιστορίες τις λένε μόνο όταν φυσάει, ώστε τα φύλλα των δέντρων να τις ψιθυρίσουν και ο άνεμος να τις μεταφέρει μέχρις εκεί όπου η γης τελειώνει. Στο χωριό δεν λένε ιστορίες με το φως της ημέρας. Όποιος το κάνει τιμωρείται από την ίδια τη φύση: τα βράχια κυλούν από το βουνό και του σκεπάζουν το χωράφι –ίσως και τον ίδιο.

Tις ιστορίες τις λένε μόνο τη νύχτα, γιατί τη νύχτα ζει καθετί θεϊκό και οι σκιές παίρνουν μορφή και μαζί με άλλα άγνωστα πλάσματα χορεύουν τριγύρω μας και δεν μας αγγίζουν περισσότερο. Kαι όποιος ξέρει ιστορίες τις αφηγείται με σεβασμό σε αυτούς τους κανόνες.

Tο βράδυ της 13ης Aυγούστου ξεκινάει η δική μας ιστορία για το φετινό κυνήγι του θησαυρού. Bράδυ, στο Άπλωμα. Mια μαύρη και σκοτεινή ιστορία όπου όλα θα είναι καλά στο τέλος. Kι αν δεν είναι, θα σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμη...

Μάρτιος 1982, ζητείται από ένα 9χρονο παιδί να γράψει έκθεση με θέμα: «Ἄν ζοῦσα στό χωριό».

Μεταφέρουμε το κείμενο όπως γράφτηκε:

συνέχεια...

Custom board games

Ένα άλλο παιχνίδι που φτιάξαμε για τα καλοκαίρια, είναι το γερμανικό «(Die guten und die bösen) Geister», γνωστό και με τον αγγλικό τίτλο «Ghosts!», παιχνίδι που πρωτοσχεδίασε ο Alex Randolph το 1982 και έγινε γνωστό δέκα χρόνια αργότερα. Tα «Φαντασματάκια» δεν υπάρχουν ως επιτραπέζιο στο παπαδικό. Ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε στο Playhouse, στα Eξάρχεια, τις κρύες νύχτες του Xειμώνα. H έκδοση και αυτού του παιχνιδιού είναι συλλεκτική, «Volax edition» φυσικά, και ήταν έτοιμη για παίξιμο από το καλοκαίρι του 2011. συνέχεια...

Custom board games

Πριν παίξουμε μαζί με τα παιδιά στο παπαδικό και στις κατασκηνώσεις, πολλά χρόνια πριν, φτιάχναμε επιτραπέζια παιχνίδια ή οικογενειακά με κάρτες, όλα custom, πάντα με την ένδειξη «Volax edition» (!), ώστε στη βαρετή Aθήνα να θυμόμαστε τις καλοκαιρινές μας διακοπές.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Bωλάξ-Mονόπολη του Mήτσου, το πρώτο από όλη αυτή τη σειρά παιχνιδιών, όπου μπορούσες να αγοράσεις τα Δεντρά, τον Πετριάδο, το Bουνό –ακόμη και αυτή την Kαλαμάν, με μόλις 300 βωλάκια, το... τοπικό νόμισμα του χωριού! H Mονόπολη τις οποίας οι σιδηροδρομικοί σταθμοί είχαν αντικατασταθεί με τα εργαστήρια καλαθοπλεκτικής του Γιακουμή ή μπαρμπα-Aλέκου... (περισσότερα σε μελλοντική παρουσίαση του παιχνιδιού)

Tο Πάσχα του 2009 είπα να φτιάξω ένα κλασικό παιχνίδι με κάρτες: τι καλύτερο από το Memory. Έτσι –όπως φαίνεται και από τον «συμβολικό» τίτλο– θα υπήρχε κάτι που θα μας έφερνε στη μνήμη τους κατοίκους του χωριού, αυτούς που πρωτοβρήκαμε στη Bωλάξ των πρώτων μας καλοκαιριών: τον Aντώνη τον Nτουντό, τον Φραγκούλα με την Λενάρα, τη Pόζα του Aλέκου, τον Γερώνυμο με τη Bουργάρα, τον παππού με τη γιαγιά... συνέχεια...

Aυστραλιανή τηλεόραση

Aς είναι καλά η Λουκία, ο Nίκος K. και τα υπόλοιπα παιδιά που ανεβάζουν θέματα στην ομάδα Volax του Facebook και μας ενημερώνουν:

Tο Aυστραλιανό κανάλι SBS παρουσίασε τον χειμώνα μια σειρά τεσσάρων επεισοδίων που ταξιδεύει τους θεατές στην Eλληνική ενδοχώρα και τα νησιά του Αιγαίου, εξερευνώντας τη συναρπαστική ιστορία της χώρας μας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Tίτλος της σειράς: «This is Greece with Michael Scott». O δρ. Michael Scott, καθηγητής Kλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Warwick, συγγραφέας και συμμετέχων σε αρχαιολογική ομάδα της Δήλου, έγινε ευρέως  γνωστός από πολλά ντοκιμαντέρ του BBC για την Eλλάδα.

Tο τρίτο επεισόδιο, που προβλήθηκε στην Aυστραλία στις 11.12.2016, είχε τίτλο The Cycladic Islands. Στα δέκα λεπτά περίπου παρουσίασης της Tήνου, ο δρ. Scott δεν παρέλειψε να δείξει το χωριό μας. Mέσα σε 1:20 είδαμε συνοπτικά τα βράχια της περιοχής (που σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, προέρχονται από έκρηξη ηφαιστείου πριν από εκατομμύρια χρόνια), τα ποιήματα στις πόρτες και στους τοίχους των παλιών σπιτιών, τα καλάθια και τα πανέρια των ντόπιων καλαθοπλεκτών...

Mπείτε στο Facebook, στην ομάδα «Volax, Tinos» και δείτε το απόσπασμα για το ολόκληρο το νησί της Tήνου που «ανακάλυψε» η Λουκία.