Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Η φετινή κατασκήνωση ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί λόγω σοβαρών ελλείψεων.
Αντί αυτής και μετά από την έντονη επιθυμία των παιδιών, πραγματοποιήθηκε μια μονοήμερη εκδρομή.
Η εκδρομή αυτή είχε στοιχεία της κατασκήνωσης και για τον λόγο αυτό, όλοι στο μυαλό μας θεωρούμε ότι ζήσαμε και φέτος την κατασκήνωσή μας.

Το πρωί, μπροστά στην εκκλησία του χωριού τα παιδιά συγκεντρώθηκαν, οι ομάδες χωρίστηκαν, τα ονόματα και οι κραυγές σχηματίστηκαν και όλα ήταν έτοιμα…


Ξεκινήσαμε για τις Σαβαγιάννες όπου στήθηκε το γνωστό παιχνίδι σε όλους τους παλιούς, «οι σημαίες»… Οι νέοι, που πρώτη φορά ήρθαν μαζί μας, κάτι είπαν στην αρχή ότι γνώριζαν το παιχνίδι, μα όταν τελειώσαμε είπαν πως αυτό το παιχνίδι είναι πολύ καλύτερο από αυτό που είχαν στο μυαλό τους… Μήπως να φταίει ο τόπος, μήπως να φταίει η παρέα; Ποιος ξέρει;


Μεσημέριασε, έπρεπε να κινήσουμε για την Καλαμάν, αν και η παρέα θα ήθελε να συνεχίσει το παιχνίδι κανείς δεν έφερε αντίρρηση… η επιθυμία να τα ζήσουμε όλα δεν άφηνε περιθώρια για επιμονές σε ένα μόνο παιχνίδι.

Το πέρασμα μέσα από το χωριό με τα γνωστά μας τραγούδια, που πολύ γρήγορα αφομοίωσαν και οι νεότεροι, το παλιό μονοπάτι, που ακόμα κρατούσε και δεν είχε καλυφθεί από την γύρω βλάστηση, γρήγορα μας έφεραν στο φιλόξενο χωράφι της Καλαμάν… Τόπος ευλογημένος, τόπος σκιερός και απάγκιος, μας υποδέχτηκε με χαρά. Αμέσως στρώθηκε το τραπέζι… όπως συνήθως μακαρονάδα με σάλτσα, αυτήν την φορά της Κας Ελπίδας που προσφέρθηκε να μας βοηθήσει, και άλλες λιχουδιές, της Κας Σοφούλας, της Ιωάννας και της Λίζας. Τις ευχαριστούμε όλες.


Η ώρα έφτασε, τι θα παίξουμε;  Κάποιος φόβος σαν να μας έπιασε… το παιχνίδι «κάνε τον άλλο να γελάσει» λίγο βαρετό, τα κουτάλια καλά, μα ξεπερασμένα… και τώρα τι κάνουμε;; Ευτυχώς, οι βοήθειες που άφησε ο Δημήτρης ήταν πολλές: σημειώσεις, υλικά, βιβλία… και ένα νέο παιχνίδι ξεσήκωσε τα παιδιά και τους μεγάλους που ήταν μαζί μας, «μπάλες από εφημερίδες» φτιάχτηκαν στην στιγμή και το κέφι απογειώθηκε. Μετά όλα ήταν εύκολα… στην μεγάλη πια αυλή της Καλαμάν το ένα παιχνίδι διαδεχόταν το άλλο: μήλα, βόλεϊ, πάσες, μανταλάκια….





Ο ήλιος έδυσε και η ανησυχία ξαναεμφανίστηκε στα πρόσωπα μας… ο αέρας δυνατός, φωτιά επικίνδυνο να ανάψουμε, το φως θα χανόταν σε λίγη ώρα και οι φακοί ήταν ελάχιστοι… η ιδέα έπεσε και όλοι μαζί ξεκινήσαμε από το παλιό μονοπάτι για την εκκλησία του χωριού.

Η πυρά στήθηκε μπροστά στην σαχριστία και για φωτιά είχαμε ένα φανάρι, τα τραγούδια έρχονταν στο μυαλό των παιδιών σαν νεράκι, το ιππικό, οηλιλι, το αηδόνι, κατασκήνωση όταν είσαι, ο ψύλλος μας, στάλα στάλα η βροχή, ο χορός μας «μπούγκι μπούγκι»,  όλα έγιναν και ας ήταν μόνο μια μέρα…

Με την βοήθεια των σημειώσεων του Δημήτρη και του ρυθμού του μπάρμπα Μητς είπαμε και το τραγούδι του αποχωρισμού και ευχηθήκαμε του χρόνου να είμαστε όλοι μαζί ξανά….

Βέβαια δεν έλειψε και το τετράδιο των παιδιών, αλλά για αυτό θα σας μιλήσουμε σε μία νέα ανάρτηση…. 

Μοιραστείτε το

2 σχόλια

#522
Δημ Βίδος (Ν)
Φτού! Βρε να πάρει η ευχή! Φέτος βρήκα να μην έρθω και να χάσω το καλύτερο; Θα κοιτάξω του χρόνου να κλείσω από νωρίς θέση!

Μπράβο σας που μαζευτήκατε τόσοι! Πιο πολλοί από κάθε άλλη χρονιά, αν δεν κάνω λάθος! Μπράβο σε όλους όσους συνέβαλαν και βοήθησαν (και) φέτος! Μπράβο στους διοργανωτές που αποτόλμησαν τη συνέχιση της κατασκήνωσης!

Χαίρομαι απίστευτα που τα παιδιά έχουν χαράξει παραδόσεις στο μυαλό τους. Και μιλώ για τις ομάδες, τις κραυγές, τις σημαίες, το χαρούμενο πέρασμα μέσα από το χωριό, τα τραγούδια και παιχνίδια στην πυρά!

Κοιτώντας τις φωτογραφίες, ασυναίσθητα και αυθόρμητα ανάβλυσε η σκέψη: κοίτα τα παιδιά μας, πόσο μεγάλωσαν! παιδάκια τα πρωτοπήραμε, κι είναι έτοιμοι για βαθμοφόροι!

Θέλω να ευχαριστήσω και τον φωτογράφο που, με τις φωτογραφίες και τις νοητές εικόνες του, μεταφέρει τόσο όμορφα εκείνες τις στιγμές που έχασαν όσοι δεν μπορούσαν να έρθουν!
4 Σεπτεμβρίου 2016
#526
jimel
Kαλωσήρθατε στην πόλη των αναμνήσεων, στις στιγμές της καρδιάς μας! Tι υπέροχες φωτογραφίες, τακτοποιημένες όλες με τάξη, παρακολουθούν την κατασκήνωση λεπτό προς λεπτό, ενώ το συνοδευτικό κείμενο χαϊδεύει γλυκά την μνήμη...

Περιμένω να αρχίσει να φυσάει, να κάνει κρύο χειμωνιάτικο, να πάρω μια ζεστή κούπα τσάι και να ξαναδιαβάσω το άρθρο όλο από την αρχή!

Συγχαρητήρια στους διοργανωτές –ξανά και ξανά!
5 Σεπτεμβρίου 2016