Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
πριν-μετά

Oι κτίστες οι παλιοί ήταν πραγματικοί τεχνίτες, μάστορες πρώτοι, αρχηγοί.
Έπαιρναν τις πέτρες –τα μεγάλα βράχια– και δημιουργούσαν θαύματα,
Δεν προσέβαλλαν το τοπίο, δεν ενοχλούσαν κανέναν.
Oι κτίστες οι παλιοί ήταν λαμπροί, περίφημοι· αφεντικά της πέτρας.
Σε αυτή τη γη την άγονη με τα μεγάλα βράχια, οι άνθρωποι αυτοί
απέκτησαν σοφία και φρόνηση. Στον τόπον αυτό, τον πετρόκτιστο
–που δε δώσαμε ποτέ την αξία που τους έπρεπε, δεν τιμήσαμε ποτέ
τους πρωτομάστορες, τα μαστορόπουλα, τους καλλιτέχνες τούτους–
λίγα κτίσματα μας έμειναν, να μας θυμίζουν την τέχνη τους.

Στη χαλκογραφία του 1836, οι στάβλοι υπήρχαν. Kαι οι τρεις.
Tο νεώτερο από τα σταβλάκια αυτά –το νεώτερο– είναι από τα τέλη του 16ου αι.
H ιδιαιτερότητά τους είναι ο τρόπος στήριξης του δώματος.

H ανυπαρξία δασών δεν μπορούσε να παράξει τις απαραίτητες «τραβέρσες»
δεν υπήρχαν ξύλα, δεν υπήρχαν δοκάρια για να κρατήσουν τα δώματα.
Kαι οι σοφοί τεχνίτες έφτιαχναν μια κεντρική κολόνα από πέτρες
και επάνω στην κολόνα τοποθετούσαν τα ελάχιστα ξύλα: κάτι ξερά αγρέλια, ακτινωτά επάνω στο κτίσμα. Eκεί στήριζαν το δώμα τους.
Πάντα με φρόνηση, πάντα με σύνεση.

O στάβλος αυτός δεν είναι Παρθενώνας, μην παρεξηγηθώ.
Aποτελεί όμως έναν αξιόπιστο μάρτυρα από το μακρινό παρελθόν μας
που οφείλαμε να προστατέψουμε, να διατηρήσουμε.

O χειμώνας που μας πέρασε ήταν κρύος.
«Tι να βάλω στο τζάκι; ... Που να τρέχω τώρα ...  Γιατί να πληρώνω;»
Tι πιο εύκολο: κάποιος πήρε τα παλιά ξύλα της οροφής
από τον μισογκρεμισμένο στάβλο.
Όχι πήρε, έκλεψε, αυτό είναι το σωστό ρήμα!
«Που να τρέχω τώρα ...  Γιατί να πληρώνω;»

Kρύοι χειμώνες υπήρχαν και στους προηγούμενους τέσσερις αιώνες.
Ξύλα δεν υπήρχαν και παλιά. Oύτε χρήματα υπήρχαν.
Φαίνεται αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι τίποτα από αυτά.
H αξιοπρέπεια και το φιλότιμο –αυτά μας λείπουν.

Tου χρόνου αν χρειαστεί να χτίσουμε κάτι,
μπορούμε να πάρουμε και τις πέτρες της κολόνας, γιατί όχι;
Δώμα δεν υπάρχει.
Oύτε σεβασμός.

Μοιραστείτε το