Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Βωλάξ 1978

Τα κρεμμύδια τα άπλωναν στο δώμα για να φύγει η υγρασία. Αν μείνει βρεγμένο το εξωτερικό φλούδι, μαλακώνει και σαπίζει από μέσα. Από την άλλη δεν ξέρω αν είχαν χώρο να τα βάλουν μέσα. Όλα στο δώμα! Κάποτε, στη ταράτσα του Άγγελου, φύτρωσαν κρεμμύδια. Μπήκε φαίνεται το κοκκάρι (= βολβός) σε κάποια χαραμάδα —το δώμα ήταν με χώμα πατημένο με κύλιντρο, για να κλείσουν οι τρύπες το Φθινόπωρο. Το χώμα συγκρατούσε τα κρεμμύδια γιατί ο βοριάς θα τα πέταγε κάτω. Με τις βροχές, βγήκε το φυτό. Λέει η Ζωζεφίνα, πήγαινε ρε Άγγελε να ρίξεις μια ματιά, ξεχάσαμε επάνω τίποτα. Βρήκε την ταράτσα μια άσπρη κρεμμυδιά.

Τα κρεμμύδια σε μας ήταν τεράστια, όχι όπως τα σημερινά. Διαφορετική ποικιλία. Σίγουρα. Η μάνα σου, άπλωναν στην Άνδρο με τον ίδιο τρόπο, τα αμύγδαλα. Αυτά έχουν ένα χλωρό πράσινο περίβλημα, με χνούδι. H Δεσποινούλα έραβε και δίπλα οι ξαδέλφες (με το ραδιοφωνάκι ανοικτό) καθάριζαν τα αμύγδαλα. Έβαζαν κάτω ένα καναβάτσο και ξεκίναγαν να καθαρίζουν. Αυτό τους έφερνε φαγούρα στα χέρια και τα μάτια, λίγο να ακούμπαγε το χέρι από το χνουδωτό και σε ενοχλούσε έντονα. Σαν το γάλα που βγαίνει από το σύκο όταν αυτό δεν έχει ωριμάσει, μεγάλη φαγούρα…

Το καθάριζες μέχρι να φτάσει στο περίβλημα που είναι ξηλώδες. Τα φλούδια τα πετούσαμε στα γουρούνια. Τα πάντα πήγαιναν στα ζώα. Τα πιο πράσινα, χόρτα και τέτοια, στα κατσίκια. Όταν έμεναν υπολείμματα ντομάτας και υγρά από τα φαγητά του φούρνου και λοιπά, τα έβαζαν μέσα σε πίτουρο, τα έπλαθαν λίγο και τα έδιναν στις κότες. Αν όμως τους έδινες καλαμπόκι, τότε το ασπράδι έβγαινε με ένα έντονο κίτρινο χρώμα. Τέλος πάντων, δεν σε ενδιαφέρουν αυτά… Τα αμύγδαλα που λες, δεν τα τρώγαμε έτσι, όπως σήμερα τους ξηρούς καρπούς. Τα χρησιμοποιούσαμε στα γλυκά: στου ταψιού, στα γλυκά του κουταλιού, στα αμυγδαλωτά
που λέει και η λέξη—, σε τέτοια πράγματα. Όχι σκέτα.

Τέλος πάντων. Τα δώματα τότε, ήταν προέκταση της κουζίνας. Γεμάτα προϊόντα που τα έλουζε ο ήλιος: μποτίλιες κρασί για να γίνει ξύδι, ντομάτες επάνω σε ξύλινες τάβλες να γίνουν λιαστές, σύκα σε καφάσια, καλάμια για τα καλάθια, σταφύλια να γίνουν σταφίδες, σύκα για το ρακί του Χειμώνα… Τα ράφια της κουζίνας ήταν μόνο για πιάτα και ποτήρια.

Φωτογραφία: Giovanni Baston

Μοιραστείτε το