Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Βλέποντας τον πλανήτη μας τυλιγμένο με μια γαλάζια άλω, ο Ράστι Σβάικαρτ, ένα από τα μέλη του πληρώματος του Apollo 9, είχε δηλώσει: «Νομίζω ότι όλοι οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες ερωτεύονται τη Γη κοιτώντας τη από το διάστημα».

Κάπως έτσι και εγώ στο όνειρό μου. Ήμουνα λέει ψηλά, πολύ ψηλά, έξω από τα σύνορα της γης, στο άγνωστο και το απόλυτο μαύρο, και κοίταζα να βρω που είναι η Ελλάδα. Μόλις την ανακάλυψα, ασυναίσθητα, προσπάθησα να βρω στις Κυκλάδες και μέσα εκεί την Τήνο που την ερωτεύτηκα. Στην προσπάθειά μου αυτή, και χωρίς να μπορώ να σας το εξηγήσω με την λογική –εξάλλου όνειρο ήταν– άρχισα να πλησιάζω με μεγάλη ταχύτητα τον πλανήτη σαν να είμαι κάποιος ιπτάμενος υπερήρωας. Δεν χρειάστηκε πολύ, και μέσα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, ξεπρόβαλε στα μάτια μου το υπέροχο νησί της Τήνου.

Όταν απλώθηκε μπροστά μου η Εύβοια, μεγάλη και αυτοκρατορική, ακριβώς επάνω από την Άνδρο, και με την Τήνο αμέσως μετά, να κολλάει στο υπογάστριό της, άρχισα να γαληνεύω και έβγαλα έναν ήχο αναστεναγμού.

Κατέβηκα ακόμη πιο κάτω και κατάλαβα ότι μέσα στα σύννεφα και τα συνεχή νέφη ―που αλλού;― εκεί που υπάρχει το γαλάζιο σημαδάκι, βρίσκεται το χωριό Βωλάξ...

Τώρα ―μην ρωτάς τι και πως, έτσι είναι τα όνειρα― έγινα ξαφνικά επιβάτης ενός αεροπλάνου που κοίταζα με εντυπωσιασμό έξω από το παράθυρο. Αν και είχα χάσει την ιδιότητα του υπερήρωα, πάλι την Τήνο έβλεπα, μέσα από το αεροπλάνο, και σαγηνεύτηκα από τα νέφη που ταξίδευαν με ταχύτητα επάνω από την μικρή Βωλάξ...

Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν ήμουν επιβάτης, αλλά πιλότος αυτού του αεροπλάνου που από την μια κοίταζα από το παράθυρο την Τήνο, και από την άλλη τα εκατοντάδες κουμπάκια στο κόκπιτ που βρισκόταν μπροστά μου. Πάτησα ένα κόκκινο κουμπί που αναβόσβηνε, άκουσα κάτι ηλεκτρονικούς ήχους και εμφανίστηκε, στα δεξιά μου, μια μικρή οθόνη όπου μπορούσα να δω το χωριό ακριβώς από επάνω.
 

Εξακολούθησα να πετάω και να πλησιάζω το χωριό κάνοντας συνεχείς περιστροφές γύρω από αυτό. Κοίταξα πίσω από την πλάτη μου και είδα ότι ήμουν μόνος. Αυτό που οδηγούσα, ήτανε λέει, ένα μικρό μονοκινητήριο αεροπλάνο χωρίς πλήρωμα ή κάποιον άλλο επιβάτη. Αυτό με ξάφνιασε τόσο ώστε κόντεψα να χτυπήσω το σκάφος μου, κάποια στιγμή, στον λόφο του Πέτασου και χάρις μια ηρωική και ελαφρώς τυχαία προσπάθεια κατάφερα την τελευταία στιγμή να το σώσω...


Δεν πέρασε πολύς χρόνος και το είχα ήδη προσγειώσει με ασφάλεια, λίγο μετά την Αγία Μαρίνα. Ξέρεις! Εκεί που έχει ξεμείνει ο σιδερένιος σκελετός για το θερμοκήπιο; Ε, εκεί! 'Ητανε, λέει, στ' όνειρο, ένα υπόστεγο αεροπλάνων που μπορούσε ν' αφήσει κανείς το σκάφος του. Είχε μάλιστα άλλο ένα σαν το δικό μου, με άσπρο χρώμα και πράσινες γραμμές στην άκρη... Δεν έδωσα σημασία και, σε πολύ λίγο, περπάταγα στα χωράφια, στα Μάγια. Το μέρος ήταν παράδεισος· ξάπλωσα κουρασμένος στο χορτάρι ενώ ο ήλιος, μου τύφλωνε τα μάτια...

Είχα χαλαρώσει τόσο που με πήρε σιγά-σιγά ο ύπνος. Δηλαδή, έβλεπα στο όνειρό μου ότι κοιμόμουν! Παρ' όλα αυτά, δεν πρέπει να κοιμήθηκα πολύ, και ανάμεσα στον άνεμο που πέρναγε μέσα από τα φυλλώματα, στους ήχους των τζιτζικιών του δεκαπενταύγουστου, και σε κάποιες χαρμόσυνες καμπανιές από την ενορία του χωριού, πετάχτηκα επάνω. Μόλις ξύπνησα, κοίταξα τον ουρανό και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το όνειρο που, τώρα δα, σας  διηγήθηκα. Όλα μπήκαν σε μια τάξη στο μυαλό μου, απλά μου έκανε εντύπωση ένα άσπρο αεροπλάνο με πράσινες γραμμές, που έκανε περίεργους ελιγμούς από πάνω μου, και απομακρυνόταν απ' το χωριό. Ποιος ξέρει άραγε που να πήγαινε...

 

Για την μεταφορά nikal_06.15

Μοιραστείτε το