Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

δεν με φοβίζει η φθορά.

αγαπάω τα παλιά μου ρούχα / το τρύπιο μου μπλε μακό / το απολύτως συμβατό με το σώμα μου και με μένα / το φοράω στο σπίτι και αισθάνομαι ασφαλής μέσα του / με αγκαλιάζει σαν τον παλιό γνώριμο που ξέρει να ζεσταίνει χωρίς να σε πιέζει / από τον χρόνο έχει γίνει διάφανο / έχει ελαφρύνει / γιατί και αυτό με αγαπάει /
και δεν θέλει να κουράζει την πονεμένη μου πλάτη.

αγαπάω τα σκισμένα μου παλιά all star / με αυτά περπατάω τους δρόμους /
όλη μέρα/ πάνω κάτω / με αυτά στην θάλασσα / με αυτά και στο βουνό/
αυτά είναι τα «καθημερινά» μου, αυτά και τα «καλά» μου /
πως να ξεχωρίσεις τις ημέρες σε κακές και καλές...


αγαπάω τα λερωμένα δάχτυλα από τις μπογιές / τα τρυπημένα χέρια των ραφτάδων
το ροζιασμένα του αγρότη / μου αρέσουν τα στίγματα από τα τατού /
και ας μην έχω κανένα /
μου αρέσει το χαρτογραφημένο δέρμα από φακίδες/ γδαρσίματα /
μελανιές και ουλές /
δ
εν με φοβίζουν τα σημάδια του χρόνου / τα σημάδια της μικρής μου ιστορίας.

δεν με χαλάει η φθορά.

οι πρώτες άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου / οι γραμμές στα χέρια μου /
οι ρυτίδες του μετώπου μου / αγαπάω τα ανάγλυφα σημάδια της ζωής μου /
της ζωής των άλλων / μου αρέσουν τα χαμόγελα / μου αρέσει το κλάμα /
κάνω χάζι με τα παιδιά που κάνουν έντονες γκριμάτσες / και ας προσθέτουν ρυτίδες, γραμμές, σημάδια και λακάκια

δεν την φοβάμαι τη φθορά.

αυτούς που μπαίνουν σε σχέσεις και τις περπατούν ξυπόλητοι / αυτοί που δίνουν δεύτερες, τρίτες, όσες ευκαιρίες / αυτοί που ζητάνε μία ακόμη, δύο, κι άλλες /
όσοι συγχωρούν ή απορρίπτουν / όσοι μετράνε απογοητεύσεις  ή θυμούνται τα παλιά / γιατί και αυτά φθορές είναι, ανεπανόρθωτες ζημιές / τζάμια θολά /
βρεμένη γη είναι

δεν με φοβίζουν όλα αυτά.
γιατί τα ξεχειλωμένα ρούχα μου / έχουν στις τσέπες τους δεκάδες χαρτομάντηλα:
εάν χτυπήσω / εάν ματώσω / εάν βάλω τα κλάμματα / για να κουνάω το άσπρο μαντήλι της παράδοσης / για να χαιρετάω όσους ταξιδεύουν μακριά

Μου αρέσει το χωριό / γιατί βλέπεις παντού φθορές
Τα πίσω χρόνια βλέπεις / τις μειώσεις, τις απώλειες, τις ζημιές /
πέτρες από κατεστραμένες εκκλησίες βλέπεις / σπίτια με παράθυρα που χάσκουν
γκρεμισμένους τοίχους, βλίστρες, σκαλοπάτια που δεν οδηγούν πουθενά /
φαγωμένα βράχια από φτηνό γρανίτη βλέπεις / και αυτούς που  δεν υπάρχουν πια

και αυτούς τους βλέπεις



νοσταλγώ τη φθορά / τα γκρεμισμένα σπίτια που δεν υπάρχουν πλέον / το σπασμένο μάρμαρο στον αυλόγυρο της εκκλησίας / τους τοίχους που δεν έχουν ασβεστωθεί / το κρυφτό που παίζαμε στα χαλάσματα /
τα τσακισμένα βιβλία του παπαδικού, νοσταλγώ / τις σελίδες με τις αφιερώσεις

μου λείπει ο βράχος που είχαμε για θρόνο στο Άπλωμα / τα βράχια
που γλυστρούν (το Πάσχα) στην Παχιανάμμο
/ που κοκκίνιζαν τις παλάμες από τις πτώσεις / τα ρείκια που μας έγδερναν τα τζην / και μετά από λίγα λεπτά
τ
α ξεχνούσαμε και συνεχίζαμε

την μεγάλη πασχαλιά στο Καμπί θέλω / αυτή που έσπασε το κλαδί της και μας άφησε ένα μικρό σημάδι στο γόνατο / να αποδεικνύει ότι περάσαμε από εδώ /
παίζοντας

δεν με χαλάει η φθορά
αυτή μου ζεσταίνει τα δάχτυλα
αυτή τα σωθικά

 

Για την μεταφορά: mix_07.2015

Μοιραστείτε το