Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Την πρώτη μέρα του χρόνου, την πρώτη Ιανουαρίου, γεννιόμαστε όλοι μαζί, κοπέλες και αγόρια· όλοι την ίδια ημέρα...

Βλέπαμε το φως του κόσμου και μεγαλώναμε πολύ γρήγορα, με ταχύτητες που δεν είναι αντιληπτές σήμερα. Ήδη μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχαμε μάθει να μπουσουλάμε και χωνόμασταν ανάμεσα στα σκίνα, στις μυρτιές και στις δάφνες, σε σημεία που και οι σαύρες θα περνούσαν με δυσκολία.

Τα κοριτσάκια, μόλις τον Μάρτιο, είχαν γίνει πια δεσποινίδες και κρεμούσαν στα αφτιά τους κατακόκκινα κεράσια σαν σκουλαρίκια ή έφτιαχναν δαχτυλίδια από τις πευκοβελόνες των δέντρων. Στα τέλη του ίδιου μήνα είχαν ήδη μάθει και έπαιζαν «λάστιχο» στην αυλή της εκκλησίας ενώ το καλοκαίρι –κοπέλες πια– πήγαιναν με τα πόδια στο Σκαλάδο για να μιλήσουν με τα αγόρια του χωριού, τους «γαμπρούς» όπως τους ονομάζαμε.

Κάποιο περίεργο φυσικό φαινόμενο, κάποια χρονική διαταραχή είχε εκδηλωθεί στον χώρο που βρίσκεται η Βωλάξ, εκείνα τα χρόνια. Κάποια ανεξήγητη ταλάντωση ενέργειας εμφανίστηκε όταν εγώ ήμουν μικρός και άλλαξε την φυσική ροή του χωριού και των ανθρώπων του. 

Σ' εμάς, στα αγόρια, μόλις άρχιζε το Πάσχα μας έκοβαν με μια μικρή ψαλιδιά τα παπούτσια από πίσω για να μην μας σφίγγουν στα πόδια... Την εποχή που όλο το νησί έβαφε κόκκινα τα αυγά εμείς πέρναμε τα παλιά παπούτσια των μεγαλυτέρων και τοποθετούσαμε, με τελετουργικό τρόπο, χαρτόνια και πάτους ώστε να μην φεύγουν από τα πόδια μας. Και μην με ρωτήσετε γιατί δεν μας αγόραζαν καινούργια στο μέγεθός μας, γιατί μέσα σε λίγες βδομάδες το πόδια μας είχαν μακρύνει και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα...

Τον χειμώνα ήταν η εποχή που όλοι μας είχαμε φτάσει σε ηλικία γάμου, γι' αυτό και τα πάρτυ έδιναν και έπαιρναν στις αυλές των σπιτιών, στο παπαδικό και στο Άπλωμα. Με πόση προσμονή περιμέναμε το Φθινόπωρο για να παντρευτούμε, δεν λέγεται. Και πάλι, με την εκπληκτική δύναμη του μεταβαλλόμενου χρόνου, να γεννηθούν τα παιδιά μας την πρώτη Ιανουαρίου και να μεγαλώσουν ακριβώς όπως εμείς!

Τα μυστήρια του χρόνου όμως δεν τελείωναν εδώ: Όσο εμείς μεγαλώναμε, όσο γρήγορα εξελίσσονταν τα έμβια όντα, τόσο στάσιμος ήταν ο χρόνος απέναντι στα άψυχα. Σε αντίθεση με μας το χωριό δεν άλλαζε με τίποτα. Ο χρόνος δεν είχε επιβραδυνθεί απλώς, είχε μείνει ακίνητος, στάσιμος: τα ίδια γκρεμισμένα σπίτια, οι διαλυμένες ξύλινες πόρτες στις κέλες των σπιτιών, ο χώρος της τουαλέτας πάντα έξω από το σπίτι, οι βουλημένοι στάβλοι...

Και τότε ακριβώς, σε κάποια φάρσα του χρόνου που ακόμη προσπαθώ να την ορίσω στη μνήμη μου (χωρίς να το έχω καταφέρει) πάψαμε να αλλάζουμε. Σταμάτησαν δηλαδή να αλλάζουν τα αγόρια και τα κορίτσια και άρχισε να μεταλάσσεται τελείως ο χώρος που ζούσαμε. Φαίνεται ότι σε αυτή του την φάση, το «κοσμικό γίγνεσθαι» χρειάστηκε κάποιο είδος ισορροπίας ανάμεσα στα έμψυχα και τα άψυχα της Βωλάξ.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έπαψαν να λειτουργούν τα πατητήρια και οι φούρνοι και εμφανίστηκαν στη θέση τους νέα σπίτια, δημιουργήθηκαν περιστεριώνες και ταβέρνες από το τίποτα. Μπροστά στα μάτια μας εμφανίστηκαν ολοκαίνουργια εργαστήρια καλαθοπλεκτών, φτιάχτηκε μουσείο και θέατρο, φωτίστηκαν ξωκλήσια και πηγάδια, πέρασαν νέοι δρόμοι και μονοπάτια· άλλαξαν όλα μέσα σε 8 λεπτά! Όσο χρειάζεται να φτάσει στη γη το φως του ήλιου αφότου εκπεμφθεί από την επιφάνειά του... Οκτώ μόνο λεπτά· άσχετα αν οι οδηγοί τουριστικών λεωφορείων και ΚΤΕΛ έλεγαν ότι «το χωριό άλλαξε ριζικά μέσα σε οκτώ χρόνια».

Από την άλλη πλευρά, στα αγόρια και στα κορίτσια, σε μας, έπαψαν να συμβαίνουν όλα αυτά που συνέβαιναν παλιά και μέσα σε μια κοσμική στιγμή παγιδευτήκαμε όλοι σε μία ηλικία, σε μια γενιά· όλοι μας γύρω στα 40! Από την εποχή του Αϊνστάιν και της θεωρίας της σχετικότητας, από την εποχή του «κυκλικού χρόνου» και της θεωρίας του πλήρους και ταυτόχρονου σύμπαν, κανείς όμως δεν μπόρεσε να εξηγήσει αυτή την χρονική διαταραχή...

Σήμερα οι επιστήμονες, σε ότι αφορά την Βωλάξ, πιστεύουν σε μια «αυτοαναίρεση του χρόνου» και ότι, τελικά, όλα έχουν αρχίσει να αποκαθίστανται και ο χρόνος να κυλά πλέον «κανονικά», σαν μια τάση επανισορροπίας του σύμπαντος, σαν μια επούλωση αυτής της ανεξήγητης αυξομείωσης των χρονικών διαστημάτων.

Το χωριό θα μείνει εδώ που βρίσκεται και όποια νέα αλλαγή συμβεί σ' αυτό, θα φαντάζει αναγκαία και επιβεβλημένη, θα δείχνει «φυσιολογική». Και μεις, αγόρια και κορίτσια, ώριμοι νέοι πια, θα συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε όπως κάθε άλλος άνθρωπος στη γη, και να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σαν να μην συνέβη τίποτα σ' αυτό το μέρος. Και όλη αυτή η ιστορία θα ακούγεται σαν ένα παραμύθι επιστημονικής φαντασίας, παραγνωρίζοντας ότι το μόνο που δεν διαφοροποιήθηκε, το μόνο που δεν διαταράχθηκε στην χρονική μετάλλαξη του ίδιου του χωριού είναι τα βράχια στα γύρω χωράφια...

 

 

 

 

 

 

 

Για την μεταφορά: dvidos, 7_2015

Μοιραστείτε το