Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Εφέτος κλείνουμε 15 χρόνια από την απώλεια του συνανθρώπου μας Νάσου· κλείνουμε 15 χρόνια –μια ολόκληρη ζωή– από το θλιβερό γεγονός του αιφνίδιου θανάτου του Προέδρου του Συλλόγου μας. Αντί άλλου κειμένου, μεταφέρουμε το άρθρο της Λουκίας που, αν και είχε γραφτεί εκείνα τα χρόνια, φαίνεται τόσο ζωντανό για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε. Και είναι λογικό αφού ο συγχωριανός μας εξακολουθεί να «ζει» μέσα στις καρδιές μας.

«Το μόνο πράγμα που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές·  δυο τρεις νότες κυμάτων, την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι· [...] ένα τραγούδι, βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος· και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς [...]. 
Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν την αληθινή του φωτογραφία, την καταδικασμένη,
να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ»

–Οδυσσέας Ελύτης


«Ήταν ένα βροχερό πρωινό του Δεκέμβρη όταν, η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι ο αγαπητός Ιγνάτιος (Νάσος) δεν βρισκόταν πια στη ζωή. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Το αρχικό μου σοκ ακολούθησαν οι αναμνήσεις.

 

»Ήταν ακόμα τόσο νωπές οι μνήμες μου από το γεμάτο καλοσύνη και ζωντάνια απολιπόντα συγχωριανό μας που ένιωθα ότι τον έβλεπα μπροστά μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το σχεδόν παιδικό τόνο της φωνής του και τη λεβέντικη κορμοστασιά του. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θα τον δω να σεργιανίζει κάθε απόγευμα, από το Καμπί μέχρι το Μπουρό, παρέα με την αγαπημένη του σύζυγο και τα αδέλφια του. Ακόμα δεν μπορώ να απωθήσω από τ' αυτιά μου τον ήχο του σφυρίγματός του και τις περίφημες καντάδες του, που έδιναν μια διαφορετική, μια πιο χαρούμενη και λαμπρή νότα στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, εκεί στο χωριό μας, την Βωλάξ που αγάπησε πολύ.

»Το όνομα και η μορφή του αγαπημένου μας Νάσου έχει συνδεθεί με πολλές από τις σημαντικότερες στιγμές της πολιτιστικής πορείας του χωριού, τόσο ως απλού ιδρυτικού μέλους του Συλλόγου "Βωλάξ" όσο και ως προέδρου αυτού. Πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό, με μεράκι και αγάπη για το χωριό, έκανε τα πάντα για να το καλωπίσει και να του δώσει ζωή και μεγαλύτερη αξία. Θα ήταν άδικο και προσβολή για την μνήμη του να μην αναφερθούμε στα τόσο σημαντικά έργα που έγιναν στο χωριό μας επί προεδρίας του στον Σύλλογο: πλακόστρωση των δρόμων του χωριού· διαπλάτυνση β' περιφερειακού δρόμου· διαμόρφωση χώρου για το Μουσείο· επισκευή εσωτερικού και εξωτερικού χώρου του Ναού του χωριού· πλακόστρωση του Νεκροταφείου του Αγίου Μάρκου, εσωτερικά και εξωτερικά· σημαντικά έργα που ομορφαίνουν την εικόνα του χωριού μας. Για την προσφορά του αυτή, όλοι εμείς οι συγχωριανοί του, τον θεωρούμε άνθρωπο-ευεργέτη για το χωριό μας.

»Η απώλεια του αγαπημένου μας Νάσου είναι τόσο μεγάλη που πολύ δύσκολα κάποιος από μας θα μπορέσει να καλύψει το κενό που άφησε πίσω του. Και αυτό, γιατί υπήρξε προσωπικότητα μοναδική και αναντικατάστατη. Ίσως μόνο ο χρόνος να απαλύνει τη θλίψη και τον πόνο που όλοι μας νιώθουμε. Η αγάπη, όμως, και η απέραντη εκτίμησή μας προς το πρόσωπό του δεν θα σβήσει ποτέ. Όπως ποτέ δεν θα σταματήσουμε να προσευχόμαστε για τη μνήμη του και για την οικογένειά του, που μετά το θρήνο για το χαμό του καλείται να συνεχίσει με κουράγιο τον δρόμο της ζωής, χωρίς τον «αγαπημένο της» αλλά με τη συμπαράσταση όλων μας». 


Φίλε Νάσο
θα σε θυμόμαστε πάντα
 

 

Tο παραπάνω άρθρο φιλοξενήθηκε στις εφημερίδες Τηνιακή Φωνή [φ. 106 (194), Δεκ. 1997] και Η Οφιούσα [φ. 34 - Δεκ. 1997], με αφορμή τον πρόωρο θάνατο του προέδρου του Συλλόγου, Nάσου Bίδου. Tο δελτίο τύπου έγραψε η Λουκία Σιγάλα τον Δεκέμβριο του 1997.

 

Για την αντιγραφή: Jimel 03/2012
Για την μεταφορά: mix 09/2015

Μοιραστείτε το