Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Πως περνάει ο καιρός... Θα είναι 40 χρόνια, περίπου, όταν κάποιος από την Σύρο με ρώτησε κοφτά «γιατί να πάω να δω το χωριό Βωλάξ;». Αισθάνθηκα, τότε, αμήχανα, και πριν προλάβω να απαντήσω, συνέχισε να με ρωτά: «Υπάρχει κάτι αξιόλογο να δω; Έχετε φτιάξει κάποιο εύκολο –πλακόστρωτο ίσως– δρόμο που να οδηγεί σε κάποιο μέρος, τόσο μοναδικό, ώστε να αξίζει να το δει κανείς;»

Σαν απάντηση, ήθελα να του δείξω κάτι που δεν θα το έβλεπε εύκολα σε άλλο μέρος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να τον πάω να δει τον «Μεγάλο Βράχο» γιατί πράγματι είναι πολύ εντυπωσιακός. Όταν πήγα στο χωριό, σε μια συζήτηση με τους γονείς μου, τους ρώτησα την γνώμη τους για την διαδρομή αυτή που θα κατέληγη στον Μεγάλο Βράχο (ή "Χουντρό Γκρημνό" όπως τον έλεγαν οι κάτοικοι του χωριού). Η απάντηση, δυστυχώς, ήταν αρνητική. «Ο πιο εύκολος δρόμος», μου είπαν, «είναι από το πηγάδι αλλά θα βρεις τον μπελά σου». Εγώ, που έλειπα περίπου 20 χρόνια από το χωριό, δεν κατάλαβα αυτή την κατηγορηματική δήλωση. Η εξήγηση ήρθε αμέσως από τον πατέρα μου: «Η διαδρομή είναι δύσκολη. Θα πρέπει να περάσεις από τους τους κήπους του πηγαδιού. Εκεί σίγουρα θα γίνουν ζημιές και θα βρεθείς μπλεγμένος». Αυτά το σχόλια μου ήταν τόσο αποτρεπτικά που από τότε μέχρι σήμερα δεν είχα τολμήσει ποτέ να το επιχειρήσω. 

Πριν από μια δεκαετία, ένα μοναδικό λεύκωμα για τα βράχια του χωριού, είχε τον «Μεγάλο Βράχο» ως εξώφυλλο. Ακόμη και τότε, όμως, δεν τόλμησα (αλλά και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία) να κάνω έναν περίπατο μέχρι τον μεγαλύτερο βράχο που υπάρχει γύρω από το χωριό. Σήμερα που έχει φτιαχτεί το θεατράκι, υπάρχουν περισσότερες και πιο εύκολες προσβάσεις ώστε να ξεπεραστεί το εμπόδιο αυτό, που από εκείνα τα χρόνια με βασανίζει και έχει μείνει χαραγμένο μέσα μου. 

Ας ονομάσουμε αυτή την πεζοπορία: Περίπατος προς τον «Μεγάλο Βράχο». Θα ξεκινήσουμε από το πέτρινο θεατράκι του χωριού και σε 1:30 ώρα περίπου– ίσως και λιγότερο– θα ξαναβρεθούμε πάλι στο ίδιο μέρος. Όσοι θέλουν να κάνουν αυτή τη βόλτα πρέπει να έχουν γερά και κλειστά παπούτσια, ένα μικρό μπουκάλι νερό, μία φωτογραφική μηχανή και –γιατί όχι– ένα καλάμι ή ένα ραβδί.

Ξεκινάμε με κατεύθυνση βορειοδυτικά μέσα από «του Φυρίγου». Σχεδόν άμεσα θα έχουμε μια άλλη αίσθηση για τον χώρο που βρισκόμαστε ενώ η υψομετρική διαφορά του εδάφους θα μας κρύψει σύντομα τα κτίσματα του οικισμού. Ο χώρος ξεκινάει με βράχια, σε τακτά σημεία, και σταδιακά η φύση αγριεύει. Εδώ δεν υπάρχει κάποιο μονοπάτι από το παρελθόν. Απλώς, βαδίζουμε ελεύθεροι και αναλώνουμε περισσότερη ενέργεια. Υπάρχουν μικρά σημεία που δεν είναι προσπελάσιμα, οπότε ξαναγυρνάμε λίγο πίσω και ψάχνουμε μια νέα διαδρομή που θα μας οδηγήσει στον τελικό μας στόχο. 

Τα μόνο κτίσματα που υπάρχουν είναι κάποια "στάβλα" (δύο από αυτά ενώνονται μεταξύ τους) ενώ θα βρούμε και ένα σχεδόν κατεστραμένο αλώνι ανάμεσα σε αυτά. Στα δεξιά μας είναι το χωριό, και αριστερά μας κάτω είναι η «Λουμπ». Ανάμεσα σε αυτούς τους στάβλους, στα αριστερά, υπάρχει μια συστάδα με τρία μεγάλα βράχια. Η πέτρινη τρύπα που σχηματίζεται από αυτά, μας κατεβάζει 4-5 μέτρα πιο χαμηλά από το επίπεδο που βρισκόμαστε. Σ' αυτό το σημείο, αξίζει να γίνει μια μικρή παύση και να πάρουμε κάποιες φωτογραφίες.

Συνεχίζουμε και, σε πέντε-έξι μέτρα, θα βρεθούμε μέσα σε έναν χώρο γεμάτο "βελάνους". Ακολουθούμε μια πορεία βορειοδυτικά, περνάμε πάνω από το λιβάδι της «Κορνάρ» και κατηφορίζουμε προς «του Κ'φού το λιβάδι». Βρισκόμαστε σε ένα μέρος γεμάτο από στρογγυλά βράχια. Ανάμεσα από αυτά στέκεται, εκατομμύρια χρόνια τώρα, ένας πελώριος βράχος. Το μέγεθός του, λένε οι βωλακίτες, ότι είναι μοναδικό σε όλη την περιοχή. Ίσως να έχουν δίκιο... 

Σας προσκαλούμε να ξαποστάσετε λίγο και να κάνουμε όλοι μαζί τον γύρο του βράχου. Για να μπορέσουμε να έχουμε την έννοια του μεγέθους, αξίζει να βγάλουμε κάποια φωτογραφία με έναν όρθιο άνθρωπο, ο οποίος θα αποτελέσει το μέτρο σύγκρισης. Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να είναι στο φωτογραφικό κάδρο και ο άνθρωπος ολόκληρος αλλά και ο βράχος, έστω κι’ αν χρειαστεί ο φωτογράφος να μετακινηθεί αρκετά μέτρα πιο πίσω. 

Η άγρια φύση, η απόλυτη σιωπή, ο ιδιαίτερος φωτισμός και ο καθαρός αέρας τους χωριού είναι η μόνη μας συντροφιά. Ας αναπνεύσουμε βαθιά, ας κοιτάξουμε μακριά, πέρα προς τη ρεματιά της «Βάρδας», και θα νιώσουμε ότι όλα είναι καινούργια για τον καθένα μας. Αν σταματήσουμε για λίγο τις ομιλίες θα διαπιστώσουμε ότι βρισκόμαστε στο βασίλειο της σιωπής. Ο μόνος ήχος είναι αυτός του αέρα που περνάει ανάμεσα από τις σχισμές των βράχων, και μέσα στους αιώνες τους τρώει και τους κάνει στρογγυλούς. Βιώνουμε ένα ανθυποχιλιοστό του δευτερολέπτου μέσα στην ατέρμονη ιστορία της φυσικής μετάλλαξης...

Σε λίγο, θα πρέπει να ξεκινήσουμε τον δρόμο της επιστροφής. Δεν θα ακολουθήσουμε τα χωράφια τοίχο-τοίχο που θα μας οδηγούσαν στο μονοπάτι που μας βγάζει απέναντι από τις γούρνες της Πηγής. Εμείς, θα συνεχίσουμε να κατεβαίνουμε βορειοδυτικά για να συναντήσουμε το χωματένιο δρομάκι που, κάποια στιγμή, αρχίζει να ανεβαίνει προς το χωριό από την πίσω του πλευρά. Στη συνάντησή μας με αυτόν το δρόμο θα βρεθούμε στη μέση της διαδρομής.

Η επιστροφή είναι ελαφρώς ανηφορική αλλά με ένα σιγανό βηματισμό θα φτάσουμε σταδιακά μέχρι το «Άπλωμα». Και αυτή η πορεία θα μας φανερώσει νέα, περίεργα βράχια. Ο χαλαρός βηματισμός μάς δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε φωτισμένους ογκόλιθους μέσα στο μπλε του ουρανού που σκοτεινιάζει, με την σιγουριά ότι λίγοι τους έχουν απολαύσει. Αφού αφήσουμε δεξιά μας τα «Βρυσάκια» και, στη συνέχεια, αριστερά μας την «Καυκάρα», στο τέλος θα φτάσουμε στο γνωστό μας «Άπλωμα ή του «Βοράκι τ’ αλώνι». Εδώ θα κάνουμε μια στάση για να αγναντέψουμε το μοναδικό τοπίο, να προσπαθήσουμε να βρούμε που είναι ο «Μεγάλος Βράχος» και να θυμηθούμε τις πρώτες μας εντυπώσεις από το μέγεθός του. 

Στη συνέχεια, ο γνωστός χωματόδρομος μάς οδηγεί στο χωριό. Πριν φτάσουμε στην ποτίστρα που πίνουν νερό τα ζώα, ένας παράξενος βράχος υπάρχει στα δεξιά μας. Μερικοί λένε γι' αυτόν πως μοιάζει μ’ ένα μανιασμένο κύμα έτοιμο να σκάσει· άλλοι τον παρομοιάζουν μ’ ένα αφηνιασμένο ταύρο που επιτίθεται· ποιος ξέρει άραγε τι θα «δούμε» εμείς κοιτάζοντάς τον. Απέναντι από τη ποτίστρα (αριστερά όπως ερχόμαστε) και σε απόσταση περίπου 20 μέτρα, υπάρχουν μερικά μικρά βραχάκια. Όμως, πίσω από αυτά, κρύβεται μια μοναδική ομορφιά προς το φαράγγι που οι βωλακίτες ονομάζουν «Περάματα». Όποιος έχει ακόμη λίγο κουράγιο ας δώσει λίγο την προσοχή του και σ' αυτό. Είναι μια ιδιαίτερη, «μυστική» θέα που ακόμη και οι ντόπιοι δεν γνωρίζουν. Ελεύθερα επιστρέφουμε στο θεατράκι και έρχεται η ώρα να ξεκουραστούμε. Και του χρόνου κάπου αλλού!

 

 

Για την μεταφορά: mix 09/2015

Μοιραστείτε το