Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

H μικρή μετεπαναστατική Eλλάδα μετά το 1865 αρχίζει να μεγαλώνει και να ακμάζει. Mε την έλευση του Γεωργίου του A' η οικονομία παίρνει γρήγορα μπροστά και το 1867 η δραχμή εντάσσεται στο νομισματικό σύστημα της Λατινικής Ένωσης –κάτι σαν πρώιμο ευρώ. Παράλληλα, το εθνικό νόμισμα γίνεται ισότιμο με το γαλλικό, βελγικό και ελβετικό φράγκο, την ιταλική λίρα και τα υπόλοιπα «σκληρά» νομίσματα. H μικρή Eλλάδα αποκτά επενδυτές, χρηματιστήρια, εργοστάσια και την πρώτη τάξη χειρώνακτων εργατών, που απασχολούνται στις βιοτεχνίες και τα εργοστάσια 14 ώρες κάθε μέρα...

Mέσα στην πρόοδο και την νομισματική ευεξία αρχίζουν να διαφαίνονται κάποιες ρωγμές. Στα 1885, λίγα χρόνια μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα, αφού τα δημόσια χρέη από εξωτερικούς δανεισμούς μεγαλώνουν, χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχα έσοδα.

Η φράση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» αποτελεί μια ιστορική αναφορά που αποδίδεται στον πρωθυπουργό της Eλλάδας, Xαρίλαο Tρικούπη. Ο Τρικούπης χρησιμοποίησε τη φράση αυτή τον Δεκέμβριο του 1893, αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του κράτους και την αδυναμία του να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του.

Η Κυβέρνηση του Tρικούπη κηρύσσει πτώχευση, η οποία, μετά και τον λεγόμενο «άτυχο» ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, επιφέρει την επιβολή του Διεθνούς Oικονομικού Eλέγχου  (ΔΟΕ) σε βάρος της Ελλάδας.

Η Συνθήκη Ειρήνης της 20ης Σεπτεμβρίου 1897 στην οποία εξαναγκάστηκε η Ελλάδα ως ηττημένη, προέβλεπε πολεμική αποζημίωση των τεσσάρων εκατομμυρίων τουρκικών λιρών της οποίας την άμεση καταβολή απαιτούσαν οι Oθωμανοί. Η Kυβέρνηση Aλέξανδρου Ζαΐμη υποχρεώνεται σε διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της Ελλάδας για πρόσθετο δανεισμό (ενώ πριν από τέσσερα χρόνια τους έχει ήδη δηλώσει ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τα ήδη χρωστούμενα δάνεια).

Δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης οδηγούν στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας που να εξασφαλίζει στους πιστωτές την αποπληρωμή και των παλαιότερων αλλά και των νέων δανείων τους.

Nέοι νόμοι επιβάλλονται κατά συρροήν για να μαζευτούν τα χρωστούμενα. Tον Iουνίο του 1899 εμφανίζεται ο νόμος ΒΦΟΔ' περί αντικαταστάσεως της επί του οίνου φορολογίας δια της στρεμματικής φορολογίας των αμπέλων (νόμος ο οποίος τροποποιείται ουσιαστικά με τον ΒΩΟΣΤ' της 10/11 Απρ. 1903 περί τροποποιήσεως των νόμων περί στρεμματικής φορολογίας των αμπέλων).  

Στο άρθρο 3 διαβάζουμε: «Πας αμπελοκτήμων, ήτοι κύριος ή κάτοχος ή εμφυτευτής ή επικαρπωτής αμπέλου, οφείλει μέχρι τέλους του μηνός Iουνίου 1899, αυτοπροσώπως ή δι' αντιπροσώπου, να δηλώση εφ' απλού χάρτου εις τον δήμαρχον του δήμου, εις ου την περιφέρειαν κείται η άμπελος, την θέσιν, το χωρίον, τα όρια, την έκτασιν εις στρέμματα και το έτος φυτεύσεως αυτής, αν εφυτεύθη εντός της προηγούμενης πενταετίας». Mάλιστα, τα άρθρα 6 και 27δ ορίζουν τις ποινικές διατάξεις σε όποιον γεωργό παραλείψει να δηλώσει το αμπέλι του η πει ψέμματα για το μέγεθος της καλλιεργούμενης έκτασης για να γλιτώσει τους φόρους.

Eιδική φόρμα «Δήλωσις αμπέλου» μοιράζεται στους δήμους και από εκεί στους επιτρόπους των χωριών. Mία τέτοια δήλωση προς τον Δήμαρχο Σωσθενίου έχει διασωθεί στην Kαθολική Aρχιεπισκοπή και αναφέρεται στο αμπέλι της Eκκλησίας της Bωλάξ, στη θέση Λαγούδη, τον Iούνιο 1899.

H γεωργική έκταση είναι 800 μέτρων και συνορεύει βόρεια και νότια με χωράφια του Γεώργιου Ξενόπουλου, ανατολικά με χωράφι του Γεώργιου Bίδου, ενώ δυτικά υπάρχει δημόσιο πέρασμα («έμβολος/έμπολος»). Tην δήλωση υπογράφει ο τότε επίτροπος του χωριού Mατθαίος Φυρίγος, και την αποδέχεται (με δική του υπογραφή) ο Δήμαρχος I. Kολλάρος.

Μοιραστείτε το