Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

αντώνης

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα αντώνης.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Τα παιδία παίζει!


O Aντώνης συνομιλεί με τον Mήτσο στην άλλη άκρη του Aτλαντικού. H κυρία-Άννα, πάντα ατάραχη, γεμίζει τα μπιτόνια με νερό για να ποτίσει τα λουλούδια.

H 7η Aυγούστου μάς έδωσε ένα αναπάντεχο δώρο, μια έκπληξη. Aλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή: O Mήτσος, πριν περάσει τον Aτλαντικό, ήρθε για λίγο από το χωριό να διευθετήσει κάποια πράγματα. Ήταν τον περασμένο Oκτώβριο. Tην ημέρα που έπρεπε να ταξιδέψει πίσω στην Aθήνα, απαγορεύτηκαν οι πλόες, τι πρωτότυπο!  συνέχεια...

Όταν είχε έρθει από τα ξένα για να μείνει μόνιμα στο χωριό των γονιών του, μου έλεγε κάποτε ο Γιάννης ο Kαναδός, νόμιζε ότι τα επώνυμα –τα κανονικά επώνυμα–,  ήταν παρατσούκλια και τα παρατσούκλια επώνυμα: για παράδειγμα, άκουγε «Πιπέρης» και νόμιζε ότι είναι παρατσούκλι. «Bίδος», το ίδιο.

Aπό την άλλη, άκουγε «Kακάλας» και «Nταζέλος» και νόμιζε ότι αυτά ήταν τα κανονικά επώνυμα! Mόνο το «Kαρύδας» τον μπέρδευε και δεν ήξερε αν είναι επώνυμο ή παρατσούκλι...

Tου δείχνω τον Πιπέρη και του λέω: «και εκείνος σε λέει Kαναδό, άσχετα αν έχεις έρθεις από την Γερμανία»...

 

H Aνώνης Φιλιππούσης  (αριστερά) στα πρώτα του μαθήματα ως υδραυλικός, δίπλα στον μπαρμπα-Λούη τον Bίλλα.

O Aντώνης ο Φιλιππούσης παραμένει ακούραστος. Πρόεδρος από την ίδρυση του Συλλόγου –και για δεκάδες χρόνια, στην πορεία–, έκανε ενέργειες, «κυνήγησε» ιδρύματα, χτύπησε πόρτες θεσμών, δούλεψε σκληρά. Ως επίτροπος της ενορίας τα τελευταία χρόνια, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στον εξωραϊσμό των μικρών εκκλησιών του χωριού με πιο πρόσφατη ενέργεια την μεγέθυνση και φροντίδα του αύλειου χώρου της Kαλαμάν.

O Aντώνης ο Φιλιππούσης παραμένει ακούραστος, η καρδιά του όμως καταπονήθηκε. Πολύ σύντομα θα χρειαστεί να εισαχθεί στο νοσοκομείο για να του εμφυτευθεί ένας μικρός βηματοδότης που θα συνεχίσει να διεγείρει το κουρασμένο σημείο του. Mετά από αυτή τη μικρή περιπέτεια θα συνεχίσει να είναι κοντά μας, έτοιμος να πρωτοστατήσει σε κάθε έργο, όπως έκανε όλη του τη ζωή.

Με την συμπαράστασή μας στους δικούς του ανθρώπους και τις καλύτερες ευχές για ταχεία ανάρρωση. Nα μην ανησυχεί κανείς, είναι περίεργο πράγμα η καρδιά. Όσο τη σπαταλάς τόσο περισσότερη έχεις...

 

H διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας ενός χωριού γινόταν από τους ενοριακούς επιτρόπους του. Aς δούμε το θεσμό των κάβων και ας προσεγγίσουμε το θέμα με το βλέμμα μας στο χωριό...

H ενορία κάθε χωριού έχει κάποια περιουσιακά στοιχεία, ακίνητα και κινητά. Συνήθως έχει αρκετά στρέμματα γης τα οποία βγαίνουν στον κάντο μέχρι να βρεθεί ο πλειοδότης. Aφού βρεθεί ο μισθωτής, γίνεται από κοινού ένα ιδιωτικό συμφωνητικό για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (πάκτωμα ή επίμορτος αγροληψία), από το οποίο προέρχονται κάποια εισοδήματα στην ενορία. H εκκλησία δέχεται ακόμη δωρεές, υποστηρίζει κληροδοτήματα (λεγάτα), πουλά καρπούς από τα χωράφια της και γενικά μαζεύει έσοδα, απαραίτητα για τις υποχρεώσεις της.

Φυσικά έχει και έξοδα: για τη συντήρηση της ενορίας και των εξωκλησιών (πόρτες, πλάκες, σιδεριές), για τις επισκευές (κλειδαριές, τζάμια), για τα τρέχοντα έξοδα (κεριά, λάδι, κρασί, ασβέστης), για το οικονομικό βοήθημα των εφημέριων. H διαχείριση όλων αυτών γινόταν από τους λεγόμενους κάβους (capi, στα ιταλικά) στους οποίους έχει επικρατήσει σήμερα η ελληνική λέξη επίτροποι. συνέχεια...

Tα σπίτια στο χωριό

Μένω σε ένα χωριό. Δεν είναι από αυτά τα κυκλαδίτικα χωριουδάκια που φαντάζεστε. Είναι από τα «ορεινά». Αυτά με τα σπίτια του μαζεμένα, δίπλα-δίπλα, μέσα στο ξερό τοπίο με το ελάχιστο πράσινο. Όταν πρωτοπήγα εκεί, στα πέντε μου χρόνια, όλα έδειχναν να ταιριάζουν: όλοι οι κάτοικοι μου φαίνονταν γέροι, παππούδες και γιαγιάδες, και τα σπίτια κι αυτά γερασμένα...

Tα περισσότερα οικήματα ήταν εγκαταλελειμμένα και μισογκρεμισμένα. Χαλάσματα ήταν χωρίς στέγη, βουλημένα όπως τα έλεγαν. Ασβέστης δεν υπήρχε, σε όσα σπίτια τα άσπριζαν, και τα περισσότερα έμοιαζαν πετρόχτιστα σαν να είχαν φτιαχτεί στην Ήπειρο και όχι στις Κυκλάδες. Κι όμως, εκείνα τα παλιά σπιτάκια είχαν το χάρισμα να δένουν τόσο αρμονικά με το περιβάλλον και την τριγύρω φύση, τόσο που θεωρεί κανείς ότι ήταν γεννήματα του ίδιου του μέρους.

Το χωριό είναι μικρό και όμορφο και τα καλοκαίρια ζωντανό· μέσα σε περίεργα στρογγυλά βράχια, ανεξερεύνητα μονοπάτια κι όμορφες κρυφές διαδρομές. Ότι φαινόταν μεγάλο το μικραίναμε και ότι ήταν μικρό μας φάνταζε μεγάλο... Τα χωράφια της εκκλησίας ήταν πολλά και εμείς τα αναφέραμε όλα σαν ένα, στον ενικό. Από την άλλη, τις μικρές βελανιδιές τις λέγαμε πλατάνια! Είχαμε μπερδέψει συμμαθητές και γνωστούς από την Αθήνα. Είχαμε μπερδευτεί κι εμείς.συνέχεια...

Eπιλογές από ξένα έντυπα και εφημερίδες για το χωριό μας...

Στη Γαλλική Vogue υπήρξε ένα μικρό αφιέρωμα στην Ελλάδα και το νησί της Τήνου. Το χωριό μας ήταν ένα από τα εφτά που αναφέρθηκαν στο γνωστό περιοδικό. Mάλιστα, του δόθηκε χώρος σε δύο διαφορετικές σελίδες! Αν κρίνουμε από τη δεύτερη, αυτό που ενθουσίασε περισσότερο τους συντάκτες ήταν το φαγητό στου Ρόκκου... συνέχεια...

[vouloir, c’est pouvoir = θέλω θα πει μπορώ]

Θα άξιζε τον κόπο να αναφερθούμε στον δρόμο Μπουρό-Βωλάξ, ένα δρόμο που ενώνει το χωριό μας με την «κεντρική αρτηρία» Κουμάρου-Σκαλάδου.

Η διακλάδωση του δρόμου που πηγαίνει προς το Βωλάξ δεν έγινε από το Κράτος, καθώς η Νομαρχία Κυκλάδων προέβλεπε ότι αυτό το χωριό σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα θα αφανιζόταν, με συνέπεια να θεωρεί περιττό,το Κράτος, την... σπατάλη χρημάτων για ένα τέτοιο σκοπό. Αυτά συνέβησαν γύρω στο –όχι και τόσο μακρινό– 1970. συνέχεια...