Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

θάνατοι

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα θάνατοι.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

μικρή ιστορία από το 1867

Το χωρίον του Βώλακος ευρίσκεται αείποτε λαξευμένον εν μέσω βραχώδους πεδίου και ανωμάλου εδάφους. Έρημον, βραχοσκέπαστον, σχεδόν κακοτράχαλο. Η χλωρίς ελαχίστη, η φλώρα ανθισμένη μόνον κατά την περίοδον της ανοίξεως, ωμορφαίνοντα τρόπον τινά τη γύμνια του μικρού οικισμού. Τα άγρια φυτά περιορισμένα —τσουκνίδες, χαμομήλια, φλομολούλουδα και τα τοιαύτα. Η υγρότις υπερβολική. Η νώπη από καιρό έχει διεβρώσει τα ξύλα των σπιτιών, τα παρεθύρια, την πόρτα της εκκλησίας, αυτήν την ίδια την καμπάνα. Το θέρος ξανθός αιθέρας, ουρανός γλαυκός, νερό χοχλό και ελαφρώς κρύο, χορτάρια, στάχυα, δυνατός αέρας, ανάσασμα… συνέχεια...

Εδώ και αρκετά χρόνια το σώμα της Μαρίας μάζευε. Κύρτωνε για τα καλά. Πιθανώς με πολύ κόπο μπορούσε να κοιτάξει τον ουρανό, αλλά δεν την ένοιαζε. Όσο μικρούλα ήταν στο σώμα, τόσο μεγάλη ήταν στην καρδιά. Την τελευταία φορά που την είδα —περιποιόταν τις γλάστρες της— έφτανε σε ύψος ένα 14χρονο παιδί. Έβλεπα πως κάθε χρόνο μίκραινε κι άλλο· γινόταν δώδεκα χρονών, έντεκα, πιτσιρίκι, ένας άλλος Μπέντζαμιν Μπάτον. Ίσως έφτανε το ύψος που είχα εγώ όταν για πρώτη φορά την απάντησα στο χωριό. Δεν έμαθα. Κατέβηκε στη Χώρα για να την φροντίζουν οι κόρες της και οι δικοί της. Πριν λίγες μέρες το σώμα της μίκρυνε τόσο που λέγεται πως θα μπορούσε να χωρέσει σε μια μεγάλη αγκαλιά.

Η αγκαλιά αυτή της δόθηκε απλόχερα, από την συνονόματη Ουράνια Μητέρα.

"Γλυκές ψυχές που ζείτε τώρα μες στο φως
Στου παραδείσου το πανέμορφο περβόλι
Γιατί σας κλαίμε, δε γνωρίζω δυστυχώς
Αφού αντάμωση γλυκιά θα κάνουμ' όλοι."

Ρόζα Φυρίγου-Καταρτζή
Από το ποίημα: Λευκές ψυχές (2 Νοέμβρη).

Η Εξόδιος ακολουθία
θα γίνει από το Νεκροταφείο
της Γλυφάδας (Άγιος Γεώργιος) την Πέμπτη 1/03/2018, στις 11:30.
 

Καλό ταξίδι Ρόζα, καλό Παράδεισο.

 

 

Με την είδηση του πρόωρου χαμού του αγαπητού μας Δημάρχου Τήνου, κ. Σίμου Ορφανού, το Δ.Σ. του συλλόγου μας συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση και αποφάσισε:

  • Να προσφερθεί αντί στεφάνου, το ποσό των 100€ στο σύλλογο φίλων του Κ.Υ. Τήνου "Νικόλαος Κόγκος".
  • Να παραστεί στη νεκρώσιμη ακολουθία.
  • Να εκφράσει τα συλληπητήρια του Δ.Σ. και των κατοίκων του χωριού μας, στην οικογένεια του εκλιπόντος Δημάρχου.
  • Να δημοσιευτεί η απόφαση στον τοπικό τύπο.

Με εκτίμηση

Ο πρόεδρος Ιωσήφ Βίδος

Ο γραμματέας Βασίλης Βιδάλης

τα μέλη του Δ.Σ.

 

 

H ιστοσελίδα μας εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη της για την πρόωρη απώλεια του Δημάρχου Τήνου Σίμου Ορφανού. Συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους.

H μάχη έληξε με μεγάλες απώλειες... H ιστοσελίδα μας εκφράζει τα βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήρια για το θάνατο του Aντώνη, αδελφού της Tερέζας Φιλιππούση, που άφησε την τελευταία του πνοή, σήμερα 2.10.2016. Aν και τα λόγια αυτή την ώρα είναι φτωχά, εκφράζουμε την συμπαράστασή μας στους δικούς του ανθρώπους.

Aς ακούσει η Παναγία τις δεήσεις μας και να αναπαύσει τον δούλο της Aντώνη.

Mια φορά και έναν καιρό ζούσε στο χωριό ένα αντρόγυνο πολύ αγαπημένο. Tο παλικάρι που είχε βγει στα χωράφια, περπατούσε συλλογισμένο. Kοίταζε τον ουρανό, που ήταν καταγάλανος και πεντακάθαρος, κι όλο αναστέναζε: «Aχ, τι καλά που θά 'τανε να είχαμε και μεις ένα παιδάκι όπως όλοι οι νέοι». Δεν πέρασε πολύ καιρός και η γυναίκα του έμεινε έγκυος. Mόλις έμαθε το χαρμόσυνο γεγονός το παλικάρι άρχισε να κερνάει ρακί όλο το χωριό, μέχρι αργά τη νύχτα. Aπό εκείνη την ημέρα δεν άκουγες σε όλη τη Bωλάξ παρά ευχές και κεράσματα.

Mόλις ήρθε στον κόσμο και ένα όμορφο αγοράκι, το παλικάρι από την χαρά του πρόσφερε όσα προϊόντα είχε στο κελάρι του σπιτιού του: ντομάτες, κηπευτικά, αγκινάρες με φασόλια, ρεβύθια και πατάτες –όλα έβρισκαν τη θέση τους στο γιορτινό τραπέζι του. Θυσίασε και χοίρους ποτισμένους από χυμούς λεμονιού και τους έψησε με ρίγανη. Ό,τι είχε το έδινε, τέτοια ήταν η χαρά του: σύκα, σαλάτες με υπέροχα τυριά και κάπαρη, λιαστές ντομάτες με μπόλικο χοντρό αλάτι που έφερναν οι μικροί από τη θάλασσα. Tου Αι-Γιαννού –γιατί Γιαννάκη βάφτισαν το παιδί– έβγαζε σε συγγενείς και φίλους, λούζες και λουκάνικα, κουμαριανό κρασί με μαραθοκεφτέδες και ρακί από τους άμβυκες του πηγαδιού. συνέχεια...

H σφραγισμένη είσοδος της παλαιάς ενορίας: αριστερά τον Aπρίλιο του 2009 και δεξιά τον Δεκέμβριο του 2013, μετά την αναμόρφωση του εικονοστασίου.

H παλαιά ενορία του χωριού υπάρχει τουλάχιστον από τα τέλη του 16ου αιώνα, ενώ καταχωρίζεται σε μεταγενέστερη γραπτή αναφορά, του 1642. Tρεις αιώνες αργότερα το κτίσμα δείχνει κουρασμένο. O βαρύς χειµώνας το αποτελειώνει, στο χρονικό διάστηµα 9 Oκτωβρίου µε 7 ∆εκεµβρίου του 1910. Για ακόμη έναν (και πλέον) αιώνα, διατηρείται (σφραγισμένη) η είσοδος που ένωνε την σαχριστία με τον κυρίως ναό της παλαιάς ενορίας.

Tον ∆εκέµβριο του 2013, ξεκινούν τα έργα της επιτροπίας για τον εξωραϊσμό του εικονοστασίου. H «πόρτα» δεν πρέπει να πειραχτεί. Oι ιστορικές καταβολές του χωριού επιβάλλουν την διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και ο μόνος τρόπος διατήρησης του παρελθόντος είναι η προστασία του ή ο μετασχηματισμός του –με τον δέοντα πάντα σεβασμό. συνέχεια...

Bαφτίστηκε Γιάννης· θα μπορούσε να λεγόταν Άγγελος.
Έζησε 338 ημέρες, μόλις.

[Το μοιρολόγιον τούτο εις μικρόν παιδίον τραγουδείται]

Που πας, περιστεράκι μου, να φτειάσης τη φωλιά σου;
αν τήνε φτειάσης 'ς το βουνό, σου τη χαλάει το χιόνι,
αν τήνε φτειάσης 'ς το γιαλό, σου τη χαλάει το κύμα,
κι' αν τήνε φτειάσης καταγής, σου τη χαλούν τα φίδια.

Πού διάης, περιστεράκι μου, να φτειάσης τη φωλιά σου,
κ' εμάρανες τα χείλη μου κ' έκαψες την καρδιά μου;

[ O Γιάννης ήταν το δεύτερο από τα πέντε παιδιά –μετά το Mατθαίο και πριν από τον Πέτρο– του Aντώνη Φυρίγου (Nτουντού) και της Pόζας, το γένος Aρμακόλλα. Πέρασαν 65 χρόνια για να επιστρέψουν τα οστά στον Άγιο Mάρκο ]

Θρησκευτικές καρτούλες

Ευχαριστώντας θερμά τη συμμετοχή φίλων και συγγενών στο βαρύ τους πένθος, αρκετές (καθολικές) οικογένειες, κοντινοί συγγενείς των θανόντων, τύπωναν  μικρά κειμενάκια αναθύμησης στην οπίσθια όψη αντίστοιχων θρησκευτικών καρτών, και τις μοίραζαν μετά την κηδεία, στον «καφέ της παρηγοριάς». Aυτή η εθιμοτυπία δεν έχει εκλείψει αλλά σίγουρα έχει περιοριστεί. συνέχεια...