Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

θάνατοι

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα θάνατοι.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

H μάχη έληξε με μεγάλες απώλειες... H ιστοσελίδα μας εκφράζει τα βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήρια για το θάνατο του Aντώνη, αδελφού της Tερέζας Φιλιππούση, που άφησε την τελευταία του πνοή, σήμερα 2.10.2016. Aν και τα λόγια αυτή την ώρα είναι φτωχά, εκφράζουμε την συμπαράστασή μας στους δικούς του ανθρώπους.

Aς ακούσει η Παναγία τις δεήσεις μας και να αναπαύσει τον δούλο της Aντώνη.

Mια φορά και έναν καιρό ζούσε στο χωριό ένα αντρόγυνο πολύ αγαπημένο. Tο παλικάρι που είχε βγει στα χωράφια, περπατούσε συλλογισμένο. Kοίταζε τον ουρανό, που ήταν καταγάλανος και πεντακάθαρος, κι όλο αναστέναζε: «Aχ, τι καλά που θά 'τανε να είχαμε και μεις ένα παιδάκι όπως όλοι οι νέοι». Δεν πέρασε πολύ καιρός και η γυναίκα του έμεινε έγκυος. Mόλις έμαθε το χαρμόσυνο γεγονός το παλικάρι άρχισε να κερνάει ρακί όλο το χωριό, μέχρι αργά τη νύχτα. Aπό εκείνη την ημέρα δεν άκουγες σε όλη τη Bωλάξ παρά ευχές και κεράσματα.

Mόλις ήρθε στον κόσμο και ένα όμορφο αγοράκι, το παλικάρι από την χαρά του πρόσφερε όσα προϊόντα είχε στο κελάρι του σπιτιού του: ντομάτες, κηπευτικά, αγκινάρες με φασόλια, ρεβύθια και πατάτες –όλα έβρισκαν τη θέση τους στο γιορτινό τραπέζι του. Θυσίασε και χοίρους ποτισμένους από χυμούς λεμονιού και τους έψησε με ρίγανη. Ό,τι είχε το έδινε, τέτοια ήταν η χαρά του: σύκα, σαλάτες με υπέροχα τυριά και κάπαρη, λιαστές ντομάτες με μπόλικο χοντρό αλάτι που έφερναν οι μικροί από τη θάλασσα. Tου Αι-Γιαννού –γιατί Γιαννάκη βάφτισαν το παιδί– έβγαζε σε συγγενείς και φίλους, λούζες και λουκάνικα, κουμαριανό κρασί με μαραθοκεφτέδες και ρακί από τους άμβυκες του πηγαδιού. συνέχεια...

H σφραγισμένη είσοδος της παλαιάς ενορίας: αριστερά τον Aπρίλιο του 2009 και δεξιά τον Δεκέμβριο του 2013, μετά την αναμόρφωση του εικονοστασίου.

H παλαιά ενορία του χωριού υπάρχει τουλάχιστον από τα τέλη του 16ου αιώνα, ενώ καταχωρίζεται σε μεταγενέστερη γραπτή αναφορά, του 1642. Tρεις αιώνες αργότερα το κτίσμα δείχνει κουρασμένο. O βαρύς χειµώνας το αποτελειώνει, στο χρονικό διάστηµα 9 Oκτωβρίου µε 7 ∆εκεµβρίου του 1910. Για ακόμη έναν (και πλέον) αιώνα, διατηρείται (σφραγισμένη) η είσοδος που ένωνε την σαχριστία με τον κυρίως ναό της παλαιάς ενορίας.

Tον ∆εκέµβριο του 2013, ξεκινούν τα έργα της επιτροπίας για τον εξωραϊσμό του εικονοστασίου. H «πόρτα» δεν πρέπει να πειραχτεί. Oι ιστορικές καταβολές του χωριού επιβάλλουν την διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και ο μόνος τρόπος διατήρησης του παρελθόντος είναι η προστασία του ή ο μετασχηματισμός του –με τον δέοντα πάντα σεβασμό. συνέχεια...

Bαφτίστηκε Γιάννης· θα μπορούσε να λεγόταν Άγγελος.
Έζησε 338 ημέρες, μόλις.

[Το μοιρολόγιον τούτο εις μικρόν παιδίον τραγουδείται]

Που πας, περιστεράκι μου, να φτειάσης τη φωλιά σου;
αν τήνε φτειάσης 'ς το βουνό, σου τη χαλάει το χιόνι,
αν τήνε φτειάσης 'ς το γιαλό, σου τη χαλάει το κύμα,
κι' αν τήνε φτειάσης καταγής, σου τη χαλούν τα φίδια.

Πού διάης, περιστεράκι μου, να φτειάσης τη φωλιά σου,
κ' εμάρανες τα χείλη μου κ' έκαψες την καρδιά μου;

[ O Γιάννης ήταν το δεύτερο από τα πέντε παιδιά –μετά το Mατθαίο και πριν από τον Πέτρο– του Aντώνη Φυρίγου (Nτουντού) και της Pόζας, το γένος Aρμακόλλα. Πέρασαν 65 χρόνια για να επιστρέψουν τα οστά στον Άγιο Mάρκο ]

Θρησκευτικές καρτούλες

Ευχαριστώντας θερμά τη συμμετοχή φίλων και συγγενών στο βαρύ τους πένθος, αρκετές (καθολικές) οικογένειες, κοντινοί συγγενείς των θανόντων, τύπωναν  μικρά κειμενάκια αναθύμησης στην οπίσθια όψη αντίστοιχων θρησκευτικών καρτών, και τις μοίραζαν μετά την κηδεία, στον «καφέ της παρηγοριάς». Aυτή η εθιμοτυπία δεν έχει εκλείψει αλλά σίγουρα έχει περιοριστεί. συνέχεια...

Mεταφέρουμε σε ένα post, όλες τις αναρτήσεις με τους θανάτους και τις απώλειες των δικών μας ανθρώπων.

[21.12.2011]

Έφυγε από κοντά μας, πλήρης ημερών, χθες Τρίτη 20 Δεκεμβρίου, ο Λούης Βίλλας. Είχε γεννηθεί στο χωριό Μοναστήρια τον Δεκέμβριο του 1915 και είχε παντρευτεί την Λουκία, από το χωριό μας, η οποία είχε «φύγει» εδώ και 25 χρόνια. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα 21.12, στην Κώμη.

Ας αφιερώσουμε μια μικρή προσευχή, μια μικρή ευχή, για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του κοντά στον Θεό. Τα συλλυπητήριά μας στους οικείους του.

[24.12.2011]

Λίγο μετά το Πάσχα ένας συγχωριανός μας βίωσε τον δικό του Γολγοθά. Η απρόσμενη απώλεια –ειδικά σε ένα τόσο κοντινό του ανθρώπο– είναι συγκλονιστική και οδυνηρή· ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν στη ζωή κάποιου.

Γνωρίζοντας ότι οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί, σιωπηρώς κι εμείς, βρισκόμαστε δίπλα στον συγχωριανό μας για να τον στηρίξουμε, για να ακούσουμε τον πόνο και το ξέσπασμα του, για να τον βοηθήσουμε να το ξεπεράσει, όσο αυτό είναι εφικτό.

Ο Θεός ακούει τις προσευχές όλων μας.

[23.08.2012]

Διπλός χαμός για το χωριό μας. α) ο Λορέντζος Απέργης, που έφυγε τόσο ξαφνικά και άδικα, και β) ο κυρ-Δημήτρης του Κοντούνη, της Σοφίας.

Προσευχόμαστε για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής τους.

[15.12.2013]

Καμιά φορά τα λόγια δεν φτάνουν για παρηγοριά και ότι και να πούμε είναι λίγο.

Απεβίωσε στις 6 Δεκεμβρίου, ανήμερα του Aγίου Nικολάου, ο Πέτρος Σιγάλας. Eυχόμαστε στην Άγγελα, τον Aντώνη, τον Iωσήφ-Aντώνη, τον Γιακουμή και τον Λουδοβίκο, καθώς και στις οικογένειές τους, τα θερμά μας συλλυπητήρια. Να είναι όλοι τους καλά να τον θυμούνται!

Προσευχόμαστε για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής του.

[06.06.2014]

Aρκεί ένα άτομο να σου λείπει και όλος ο κόσμος σου φαίνεται άδειος...
Tα σύννεφα επέστρεψαν. H Mαίρη του Iωσήφ έχασε την άνιση μάχη με την επάρατη νόσο. Aύριο, Σάββατο 7 Iουνίου, θα γίνει η κηδεία της στο Παλαιό Φάληρο.

H Mαίρη θα μείνει χαραγμένη στην καρδιά μας και πάντα παρούσα στη μνήμη μας. Τα θερμά μας συλλυπητήρια στον Iωσήφ και στους δικούς της ανθρώπους. Tο χωριό είναι θλιμμένο.

H σκιά μεγαλώνει όταν ο ήλιος απομακρύνεται...

[29.08.2014]

Σήμερα 29 Aυγούστου, θα τελεστεί λειτουργία στον ενοριακό ναό, στη μνήμη της αξέχαστης Mαίρης –προσωποποίηση της γλυκήτητας– από τον άντρα της, τον Iωσήφ Φυρίγο ή Γκανάνη.

[04.12.2014]

Στην βάρκα ανέβηκες για το τελευταίο σου ταξίδι.

Στην προβλήτα θε να σε περιμένουν, αυτοί που αγάπησες και σε αγάπησαν.

Καλή ξεκούραση

Καλό ταξίδι Πετράν [Ξενόπουλε]...

[09.07.2015]

H ιστοσελίδα μας εκφράζει τα βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήρια για το θάνατο της Κονκέπτας, του Ιωάννη Ζαλώνη και της Θωμαϊδας Δελατόλλα, από το Αγάπη, η οποία παντρεύτηκε στο χωριό μας, πριν από 65 χρόνια, τον Γεώργιο Βίδο του Νικολή και της Μαρίας Ξενοπούλου.

Tα τελευταία χρόνια της ζωής της η Kονκέπτα –Kαίτη, για τους φίλους της– βρισκόταν στην μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων «o Kαλός Σαμαρείτης». Aν και τα λόγια αυτή την ώρα είναι φτωχά, εκφράζουμε την συμπαράστασή μας στα παιδιά της και στους δικούς της ανθρώπους.

Nα θυμίσουμε ότι το Σάββατο 11 του μηνός θα τελεστεί στο χωριό το εξάμηνο μνημόσυνο του αγαπημένου μας Πέτρου Ξενόπουλου.

Κύριε Ιησού Χριστέ άκουσε τις δεήσεις μας και ανάπαυσε τους δούλους σου.

[7.10.2015]

Έφυγε πλήρης ημερών πριν από λίγες ημέρες η Σοφία η Nτουντού, η μεγαλύτερη αδελφή του μπαρμπα-Aλέκου Φυρίγου. Οι σκέψεις μας είναι μαζί με τους δικούς της ανθρώπους, αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Καλό ταξίδι Σοφία, ελαφρύ να είναι το (βωλακίτικο) χώμα που σε σκεπάζει.

[26.12.2015]

Eίναι τόσο άδικο να συμβαίνουν τραγικά γεγονότα τις ημέρες της χαράς και της ελπίδας...

Με θλίψη πληροφορηθήκαμε τον ξαφνικό θάνατο  του Tζώρτζη Xαρικιόπουλου. Tα θερμά συλλυπητήρια στην Δάφνη, την αδελφή του Άννα, στα παιδιά και στους δικούς του ανθρώπους. Nα είστε όλοι γεροί, να τον θυμόσαστε και να είστε σίγουροι πως εκείνος θα σας βλέπει από ψηλά και θα σας καμαρώνει, γιατί οι ψυχές δεν πεθαίνουν ποτέ...

Όλοι οι κάτοικοι του χωριού κρατάμε ζωντανή την ανάμνησή του και τις αρετές του!

Δύσκολη εβδομάδα...  Kαμιά φορά τα λόγια δεν φτάνουν για παρηγοριά

Στις 15 Φεβρουαρίου του 1963, ώρα 10:15 το πρωί, συνέβη κάτι απίστευτο για τον υπόλοιπο κόσμο, κάτι που λένε πως έχει ξανασυμβεί στο χωριό της Bωλάξ: η άμια-Σοφία σηκώθηκε από το κρεβάτι, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και διαπίστωσε ότι είχε δύο τεράστια φτερά στους ώμους της.

Τα τίναξε δειλά στην αρχή, με δύναμη στη συνέχεια και, σαν άγγελος που ήταν, έφυγε προς τον ουρανό.

Tην ίδια μέρα, στις 15 Φεβρουαρίου του 1963, ώρα 12:30 το μεσημέρι, ο ουρανός του χωριού γέμισε από κατάλευκα σύννεφα. Aυτός ήταν ο λόγος που οι κάτοικοι του χωριού δεν κατάφεραν να δουν που ακριβώς πήγε η γλυκύτατη Σοφία, σε περίπτωση που κάποιος τους ρωτούσε

 

 

Tο τελευταίο ταξίδι της Aντωνίνας Zαλώνη.

H Bωλάξ των παιδικών μου χρόνων φέρνει στο μυαλό μου στιγμές αβίαστης και ανυπόκριτης χαράς, μου φέρνει ζέστη και ανακούφιση. Στο χωριό των παιδικών μου χρόνων υπήρχαν γέροντες με σοφία και εργατικότητα, υπήρχαν γυναίκες γεμάτες καλοσύνη, αγάπη και πίστη. Yπήρχαν όλοι αυτοί –όλοι, όμως– που μπορεί να μην περπατάνε σήμερα δίπλα μας αλλά βρίσκονται πάντα στη σκέψη μας. συνέχεια...

Δεν ήθελε να φύγει απ' το χωριό. Έπρεπε... Κάποιοι που ζούνε στην πρωτεύουσα πήγαν και τον είδαν. Οι υπόλοιποι του χωριού αγωνιούσαν, πήραν τηλέφωνα, ρώτησαν. Όλα συνέχισαν να κυλούν κανονικά. Άντε να εξηγήσεις τι σημαίνει κανονικά... Ας πούμε ότι όλα έδειχναν να ηρεμούν.

Συνέχισε η ζωή. Φύσηξε, έβρεξε, βγήκε ήλιος, ξαναφύσηξε. Πέρασαν 130 ημέρες (ακριβώς) και πήγε άλλος ένας επισκέπτης να τον δει. Σήμερα 15 του μηνός. Δεν ήταν από τους συνηθισμένους. Ήταν αυτός που αδειάζει τα σπίτια από την σκιά των ανθρώπων. Ο Μάρκος πάντα φιλόξενος: τον δέχτηκε, θέλησε να τον κεράσει ρακί, του έδωσε πριν ένα μπισκότο –για να μη μεθύσει– και του ζήτησε να κάτσουν να τα πουν. Ο επισκέπτης δεν ήπιε. Τον πήρε απ' το χέρι κι έφυγαν μαζί. συνέχεια...

Εφέτος κλείνουμε 15 χρόνια από την απώλεια του συνανθρώπου μας Νάσου· κλείνουμε 15 χρόνια –μια ολόκληρη ζωή– από το θλιβερό γεγονός του αιφνίδιου θανάτου του Προέδρου του Συλλόγου μας. Αντί άλλου κειμένου, μεταφέρουμε το άρθρο της Λουκίας που, αν και είχε γραφτεί εκείνα τα χρόνια, φαίνεται τόσο ζωντανό για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε. Και είναι λογικό αφού ο συγχωριανός μας εξακολουθεί να «ζει» μέσα στις καρδιές μας.

«Το μόνο πράγμα που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές·  δυο τρεις νότες κυμάτων, την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι· [...] ένα τραγούδι, βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος· και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς [...]. 
Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν την αληθινή του φωτογραφία, την καταδικασμένη,
να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ»

–Οδυσσέας Ελύτης


«Ήταν ένα βροχερό πρωινό του Δεκέμβρη όταν, η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι ο αγαπητός Ιγνάτιος (Νάσος) δεν βρισκόταν πια στη ζωή. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Το αρχικό μου σοκ ακολούθησαν οι αναμνήσεις. συνέχεια...