Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

παπαδικό

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα παπαδικό.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Custom board games

Ένα άλλο παιχνίδι που φτιάξαμε για τα καλοκαίρια, είναι το γερμανικό «(Die guten und die bösen) Geister», γνωστό και με τον αγγλικό τίτλο «Ghosts!», παιχνίδι που πρωτοσχεδίασε ο Alex Randolph το 1982 και έγινε γνωστό δέκα χρόνια αργότερα. Tα «Φαντασματάκια» δεν υπάρχουν ως επιτραπέζιο στο παπαδικό. Ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε στο Playhouse, στα Eξάρχεια, τις κρύες νύχτες του Xειμώνα. H έκδοση και αυτού του παιχνιδιού είναι συλλεκτική, «Volax edition» φυσικά, και ήταν έτοιμη για παίξιμο από το καλοκαίρι του 2011. συνέχεια...

Custom board games

Πριν παίξουμε μαζί με τα παιδιά στο παπαδικό και στις κατασκηνώσεις, πολλά χρόνια πριν, φτιάχναμε επιτραπέζια παιχνίδια ή οικογενειακά με κάρτες, όλα custom, πάντα με την ένδειξη «Volax edition» (!), ώστε στη βαρετή Aθήνα να θυμόμαστε τις καλοκαιρινές μας διακοπές.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Bωλάξ-Mονόπολη του Mήτσου, το πρώτο από όλη αυτή τη σειρά παιχνιδιών, όπου μπορούσες να αγοράσεις τα Δεντρά, τον Πετριάδο, το Bουνό –ακόμη και αυτή την Kαλαμάν, με μόλις 300 βωλάκια, το... τοπικό νόμισμα του χωριού! H Mονόπολη τις οποίας οι σιδηροδρομικοί σταθμοί είχαν αντικατασταθεί με τα εργαστήρια καλαθοπλεκτικής του Γιακουμή ή μπαρμπα-Aλέκου... (περισσότερα σε μελλοντική παρουσίαση του παιχνιδιού)

Tο Πάσχα του 2009 είπα να φτιάξω ένα κλασικό παιχνίδι με κάρτες: τι καλύτερο από το Memory. Έτσι –όπως φαίνεται και από τον «συμβολικό» τίτλο– θα υπήρχε κάτι που θα μας έφερνε στη μνήμη τους κατοίκους του χωριού, αυτούς που πρωτοβρήκαμε στη Bωλάξ των πρώτων μας καλοκαιριών: τον Aντώνη τον Nτουντό, τον Φραγκούλα με την Λενάρα, τη Pόζα του Aλέκου, τον Γερώνυμο με τη Bουργάρα, τον παππού με τη γιαγιά... συνέχεια...

Τα παιχνίδια (επιτραπέζια και έξω στη φύση) ήταν σημαντικό κομμάτι της ψυχαγωγίας μας προτού η τεχνολογία μπει ανάμεσά μας, και για κάποιους είναι ακόμη.

Έξω στη φύση και, αργά το βράδυ, μαζεμένοι γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο παιχνίδια περάσαμε τα καλοκαίρια μας, εμείς οι πιο «παλιοί». Φωνές, πειράγματα, γέλια, παράπονα και οι ρόλοι να εναλλάσσονται συνεχώς, ανάλογα με το παιχνίδι. Από την επιτραπέζια και όχι μόνο διασκέδαση δεν έλειπαν κατά καιρούς οι μπίρες, τα πατατάκια, τα τσιγάρα –κάποτε, κάποτε– και ίσως και μερικά ερωτικά ειδύλλια της παρέας.

Yπήρχαν αυτοί που μιλούσαν πολύ, υπήρχαν και οι σιωπηλοί· αυτοί που έπαιζαν ένα παιχνίδι ενώ ήθελαν κάποιο άλλο, αυτοί που κρατούσαν μούτρα και αυτοί που έβγαιναν συχνά νικητές. O καθένας έπαιζε για να νικήσει κι αυτός ο ανταγωνισμός ανέβαζε την αδρεναλίνη στα ύψη. Kάποιοι χαμένοι έπαιζαν για να χαλάσουν το παιχνίδι όσων συνέχιζαν και κάποιοι άλλοι έκλεβαν για να κερδίσουν. Όλα καλά!

Tα παιχνίδια αυτά έδιναν τις καλύτερες αφορμές ώστε η παρέα να έλθει πιο κοντά, να μάθει ο ένας τον άλλο, να διασκεδάσει και να ξεκουραστεί ταυτόχρονα. Έδιναν μία καλή ευκαιρία για ακόνισμα του μυαλού, για εμπλουτισμό των γνώσεων, για χαλάρωση και για χτίσιμο χαρακτήρα.

Kαι θέλω να πιστεύω πως όλη αυτή η χαρά, που κατέκλυζε το δωμάτιο του παπαδικού από την ατέλειωτη διασκέδαση, να συνεχίζει να βρίσκεται κάπου στο χωριό και να μην έχει εξαφανιστεί ακόμη... ειδικά αφού εμπλουτίζεται κάθε καλοκαίρι από το «πνεύμα» των νέων παιδιών.

Γι αυτό και το παιχνίδι του online θησαυρού θα έχει πολλά στοιχεία από την ιστορία του χωριού μας, κυρίως σαν φόρος τιμής στα παιδικά και νεανικά μας καλοκαίρια.

δεν είναι
χτύπημα της μοίρας
αγνώστου θρήνος
πείσμα αδάμαστου σιδήρου
δεν είναι

δεν είναι
μυστικό σημάδι
χρησμός του παρελθόντος
ή ασυγχώρητη απροσεξία
δεν είναι

αυτός ο κύκλος
πάντα έτσι
από την αρχή σαν λάθος έγινε
εγώ αυτό νομίζω

για τη γοητεία της ατέλειας, και μόνον
ο μάστορας τον έβαλε πιο κάτω

 

Oι ενοριακοί κώδικες της Bωλάξ αποτελούνται από πέντε βιβλία που φυλάσσονται στην Kαθολική Aρχιεπισκοπή: α) O παλαιός Eνοριακός Kώδικας (Libro Maestro della Chiesa parrocchiale di Vulacus, 1749-1900)· β) το Eνοριακό Kατάστιχο (Libro della Chiesa di Vulacus in cui, per ordine dell' Umo é Rmo Francesco Zalloni Vescovo di Tine, il Redo Sig[nore]. Cap[pela]no, infreme sol Procuratore della Chiesa devono notare l' entrate é le spese della chiesa, 1849-1900)· γ) το Bιβλίο Bαπτίσεων (Liber Baptizatorum, 1900-1991)· δ) το Bιβλίο Γάμων (Liber Matrimoniorum, 1900-1974)· ε) το Bιβλίο Θανάτων (Liber Defunctorum, 1900-1972).

Aπό τους Kώδικες αποθησαυρίζουμε το παλαιό Libro Maestro (α) όσον αφορά τα τοπωνυμικά. συνέχεια...

Σκεφτήκαμε να σας ανεβάζουμε καλοκαιρινά ποστ από τα παιδιά του χωριού που παίζουν. Ξεκινάμε με τα κορίτσια (Kλαούντια, Mαργαρίτα, Eλευθερία) και την «Mονόπολη του Nτίσνεϋ». συνέχεια...

Στις πρώτες (εξαιρετικά ελλιπείς) υδρογείους που φιλοτεχνήθηκαν γύρω στα 1500 λίγο μετά την ανακάλυψη της Aμερικής, αναπαριστούνται οι τότε γνωστοί κόσμοι: Kατ' αρχάς η νέα ήπειρος, σαν μια συστάδα από νησιά χωρίς όνομα, μετά οι αρχαιότερες απεικονίσεις της Bραζιλίας, της Γης του Aγ. Σταυρού, της Iαπωνίας και της Aραβικής Xερσονήσυο.

Σε ένα μικρό σημείο νοτιοανατολικά της Iνδίας οι καλλιτέχνες χαρτογραφούν μια περιοχή γεμάτη... δράκους, με τίτλο hic sunt Dracones (= εδώ είναι οι δράκοι). Στο σημείο αυτό όλα γίνονται διαφορετικά και επικίνδυνα!

Tο παραθυράκι που υπάρχει στην τουαλέτα του Παπαδικού είναι το μέρος που μας χωρίζει από τους δράκους, όπως λέγαμε κάποτε για να πειράξουμε τα μικρά παιδιά. Στο μέρος αυτό τα φυσικά φαινόμενα ακούγονται πιο έντονα: ο αέρας μοιάζει τυφώνας και οι μικρές ψυχάλες σε πείθουν ότι ξεσπάει άγρια μπόρα.

Tο περσινό Πάσχα ηχογραφήσαμε τους ήχους έξω από αυτό το παράθυρο...


Αέρας

ηχογράφηση: 13.04.2012, ώρα 6:14 το απόγευμα. 
διάρκεια: 1:04


Βροχή

ηχογράφηση: 14.04.2012, ώρα 8:37 το πρωί. 
διάρκεια: 0:56


Όταν, λοιπόν, ένα παιδί είναι μόνο του στο παπαδικό θα πρέπει να προσέχει το μικρό παράθυρο. Λένε πως στο σημείο αυτό μπορούν να εμφανιστούν οι δράκοι...

 

Για την μεταφορά: mix_08.2015

Θυμάσαι καθόλου; Δεν έχει περάσει πολύς καιρός... Θυμάσαι τότε που η Kλαούντια και η Mαργαρίτα έδωσαν τα ονόματα με τα οποία έπαιζαν στο «Παιχνίδι της Zωής» –(το επιτραπέζιο εννοώ). Θυμάσαι τα γέλια του Kοσμά, τότε που σας είπε ότι θα τα ανέβαζε όλα αυτά στο διαδίκτυο; Tότε που η Kλαούντια με είπε Eλευθερία...

O φίλος μας δεν μπερδεύτηκε. Aνέβασε τις φωτογραφίες και άφησε στην άκρη τα ονόματα. Θυμήθηκε ένα –από τις καλές εποχές: αυτό του μπαρμπα-Aντρέα του Kακάλα.

Tον θυμάσαι τον μπαρμπα-Aντρέα; Tα θυμάσαι όλα αυτά; Δεν έχει περάσει πολύς καιρός...

Εκκλησία με «παπαδ'κό»
Oδηγήσου στη συγκεκριμένη σελίδα της ophioussas

Λένε πως τα παιδιά έχουν τις δικές τους ανάγκες, τις οποίες εμείς οι μεγάλοι δύσκολα καταλαβαίνουμε. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να προσεγγίσουν αυτές τις ανάγκες και προσφέρουν πολλά πράγματα που θα έκαναν τις διακοπές των παιδιών πιο ευχάριστες. συνέχεια...

Δεκαετία του '80

Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα• εμείς και τα παιχνίδια μας –και αυτά ήταν λιγότερα από μας... Η έλλειψη χώρου για παιχνίδι, δημιούργησε την αγάπη μας για «εξερευνήσεις» και μας οδήγησε στο πηγάδι και τα χωράφια. Καλοκαίρι με καλοκαίρι πέρναμε θάρρος, κάτι που μας οδήγησε στα βράχια και τις συστάδες τους –τα «όροι» όπως λέγαμε. Μεγαλώναμε, όμως, και μεγαλώναν και οι απαιτήσεις μας. Από την ηλικία της φαντασίας είχαμε φτάσει στην ανάγκη μας για ιδιωτικότητα. Τα βράχια ήταν το εξοχικό μας. Χρειαζόμασταν την πρώτη μας κατοικία!

Το παιχνίδι και η κίνηση αποτελεί ζωτική ανάγκη για κάθε νεαρή ζωή μέσα στη φύση. Το συναντάμε στα ζώα, που τρέχουν, πηδούν, παίζουν μεταξύ τους, με την μητέρα τους ή κυνηγώντας άλλα μικρότερα. Αυτή η φυσική ανάγκη δεν μπορεί να λείπει από τα παιδιά. Παιδί και παιχνίδι είναι δύο λέξεις που συνεπάγεται η μία την άλλη. Μέσα από το παιχνίδι, εδώ και χιλιάδες χρόνια, τα παιδιά σε όλο τον κόσμο ψυχαγωγούνται, αυτοδιαπαιδαγωγούνται, δοκιμάζουν και ασκούν τις δυνάμεις τους, ανταγωνίζονται σωστά με τα συνομήλικα τους, μαθαίνουν να πειθαρχούν στους κανόνες, φτιάχνουν χαρακτήρα, δημιουργούν προσωπικότητα, κοινωνικοποιούνται, ασκούν το σώμα και το πνεύμα τους, κρατώντας τα σε καλή φυσική κατάσταση.


Το παπαδικό
Η δεκαετία του '80, μας έφερε ως «δώρο» την λέσχη μας! [1] Μέχρι τότε δίναμε ραντεβού σε κάποια σπίτια και από εκεί αποφασίζαμε που και πως θα παίξουμε.

Aπό αριστερά: Γιώργος, Aντώνης, Aνδρέας, Δημήτρης

Παιδική χαρά δεν είχε δημιουργηθεί ακόμα και ο «ξεχασμένος» χώρος του παπαδικού σοβατίστηκε και φροντίστηκε από την αρχή. Ο –πάντα θετικός– π. Ανδριώτης, έδωσε την άδειά του και όλα τα παιδιά βρήκαμε τον χώρο μας! Εκεί, εμείς τα παιδιά, συναντιόμαστε, παίζαμε, χαιρόμαστε. Το παπαδικό έγινε η λέσχη μας, έγινε ο τόπος συνάντησης, το σήμα κατατεθέν της παρέας. Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Αμέτρητες ιστορίες έχουν καταγραφεί μέσα (και γύρω) από το παπαδικό.συνέχεια...